به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از  psycom، اسکیزوفرنی یکی از ناشناخته ترین شرایط روانپزشکی می باشد. با اینکه هیچ درمان، و هیچ علت روشنی در این زمینه وجود ندارد، اما تحقیقات در حال انجام می باشد. بیشتر علائم این اختلال را می توان با درمان جامع مدیریت کرد.

برای بسیاری از افراد، یک نقطه کلیدی در پیشرفت این بیماری، که به عنوان اولین دوره روان پریشی شناخته می شود، بین سنین ۱۶ تا ۳۰ سالگی رخ می دهد.

روان پریشی می تواند در اثر شرایط دیگری مانند اختلال دوقطبی یا بیماری پارکینسون یا مصرف مواد مخدر ایجاد شود. در واقع، کمتر از نیمی از موارد اولین دوره روان پریشی منجر به تشخیص اسکیزوفرنی می شود.

مرحله مقدمانی یک بیماری جسمی یا روانی

علائم مرحله مقدماتی ممکن است قبل از اینکه فرد شروع به بروز علائم معمولی (مرحله فعال) در مورد اسکیزوفرنی نماید، رخ دهد.

بسیاری از افراد، اما نه همه آنها، قبل از ظهور روان پریشی علائم اجتماعی، عاطفی و شناختی دارند که به آن نشانه ی آغازین بیماری گفته می شود و تغییرات تدریجی در تفکر، خلق و خو و عملکرد اجتماعی در این مرحله اتفاق می افتد.

علائم مقدماتی این بیماری ثابت نیستند.

در مرحله مقدماتی امکان دارد با یک فرد در مورد مواردی مانند مشکوک بودن یا شنیدن صداها که به نظر او متعلق به اوست، برخورد و مکالمه کرد و ممکن است توانایی تأثیرگذاری بر نظرات او وجود داشته باشد. اما زمانی که ایده‌ها یک فرد ثابت شده و او نمی‌تواند با وجود شواهد منطقی متقاعد شود که این ایده‌ها درست نیستند، احتمالاً وضعیت او از مرحله مقدماتی فراتر رفته و به مرحله فعال تر و شدیدتر از بیماری روانی پیش رفته باشد.

برخی از علائم اولیه که ممکن است بصورت لحظه ای شناسایی نشوند، بخشی از مرحله یا مرحله اول در نظر گرفته می شوند. ممکن است خانواده و دوستان در زمان شروع رفتارهای مبهم متوجه این رفتارها نشده باشند، اما زمانی که پس از یک دوره روان پریشی به گذشته نگاه می کنند، آنها را تشخیص می دهند. به عنوان مثال، علائم کمتر آشکار در مرحله مقدماتی شامل بی نظمی شناختی خفیف و بدگمانی می باشد.

علائمی مانند عدم توجه به نظافت و بهداشت شخصی یا کاهش نمرات تحصیلی ممکن است به جای روان پریشی اولیه به افسردگی یا مسائل دیگر نسبت داده شود.

در طول دوره مقدماتی، افراد تمایل دارند علائمی را تجربه کنند که به عنوان علائم “منفی” اسکیزوفرنی شناخته می شود. آن‌ها از نظر اجتماعی گوشه‌گیرتر می‌شوند، می‌خواهند زمان بیشتری را به تنهایی بگذرانند، یا برای انجام کارهایی که معمولاً از آنها لذت می‌برند، انگیزه ندارند. آنها ممکن است تمایل داشته باشند که کمتر صحبت کنند، احساسات را به روشی که معمولاً بیان می‌کنند ابراز نکنند، و یا از نظر عاطفی احساساتشان کمتر می شود.

سایر علائم منفی عبارتند از:

کاهش مراقبت از خود، مانند حمام نکردن برای مدت طولانی

کاهش توانایی تجربه لذت

طفره رفتن (فقدان انگیزه شدید)

کاهش بیان احساسات

مرحله فعال مرحله حاد می باشد…

پس از اولین دوره روان پریشی، که به عنوان استراحت روانی نیز شناخته می شود، برخی از افراد علائم بیشتری از اختلال مغزی را نشان می دهند که در نهایت منجر به تشخیص اسکیزوفرنی می شود.

علاوه بر علائم روان پریشی مانند توهمات بینایی و شنوایی و هذیان، علائم مرحله فعال ممکن است شامل برخی از علائم مقدماتی هم باشد. در افراد مبتلا به روان پریشی، آنها از ماهیت عجیب هذیان ها یا توهمات خود آگاه نیستند و نمی توان آنها را به سادگی از این باورها “دور” کرد.

سایر علائم مرحله فعال می تواند شامل موارد زیر باشد:

باورهای غیر منطقی

سخنرانی بی نظم

رفتار نامنظم

تفکر آشفته / مشکلات شناختی مانند حل مشکل

پارانویا (بدگمانی)

هنگامی که علائم حاد یا فعال با توانایی فرد برای عملکرد روزانه تداخل پیدا می کند، اغلب موجب تشخیص زودهنگام و آغاز روند درمان اولیه می شود.

مرحله باقیمانده

سومین مرحله یا مرحله باقیمانده اسکیزوفرنی دوره ای را توصیف می کند که در طی آن فرد علائم چشمگیر «مثبت» مانند توهم یا هذیان را تجربه نمی کند، اما ممکن است علائم دیگری را تجربه کند. علائم باقیمانده ممکن است خفیف باشند، مانند احساسات کمرنگ، و زمانی رخ می‌دهند که فرد تحت درمان قرار گرفته باشد.

وقتی صحبت از گزینه‌های دارویی فعلی می‌شود، درمان علائم مثبت اسکیزوفرنی مانند توهم، هذیان‌ها و رفتارهای عجیب و غریب در مقایسه با علائم منفی مانند کناره‌گیری اجتماعی آسان‌تر می باشد.

علائم مرحله باقیمانده:

احساسات بی تفاوت یا کم رنگ

عدم پرحرفی

عدم علاقه به فعالیت

عدم علاقه به روابط

کناره گیری اجتماعی

رفتار عجیب

نقش مراحل تشخیص

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمولاً ۸ تا ۱۵ ماه قبل از دریافت مراقبت های پزشکی علائمی داشته اند. از آنجایی که معیارهای تشخیص اسکیزوفرنی مستلزم یک دوره علائم حداقل شش ماهه می باشد، پزشکان ممکن است از یک مدل مرحله ای برای کمک به تعریف پیشرفت و تشخیص اسکیزوفرنی استفاده کنند.

بر خلاف برخی از علل دیگر وقفه روانی، اسکیزوفرنی ممکن است ماه ها یا سال ها زودتر شروع به رشد کرده باشد. مدل مراحل می تواند به ارائه دهندگان کمک کند تا پیشرفت شرایط را بازسازی کنند و بفهمند که چه مدت وجود داشته است. تشخیص دهندگان به اولین مرحله یا مرحله ای که علائم و نشانه های اولیه رخ می دهد به عنوان “مرحله مقدماتی” اشاره می کنند.

مرحله مقدماتی، فعال و باقیمانده اصطلاحاتی هستند که برای تعریف سه مرحله اصلی اسکیزوفرنی استفاده می شوند.

به چند دلیل، تشخیص اسکیزوفرنی یک بیماری چالش برانگیز می باشد. برای مثال هیچ آزمایشی وجود ندارد که به ما اطمینان ۱۰۰٪ بدهد که کسی این شرایط را دارد.

سایر موانع:

بسیاری از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی از بدنامی می ترسند یا در تشخیص و شناسایی اولیه ترین علائم و نشانه ها مشکل دارند.

هیچ علامت منحصر به فرد (علائم اسکیزوفرنی، از جمله سایکوز، همپوشانی با سایر اختلالات روانپزشکی) یا نشانگرهای زیستی وجود ندارد.

برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمول است که بیش از یک مشکل بهداشت روانی داشته باشند، که پزشک را مجبور می‌کند تا یک بیماری را از دیگری تشخیص دهد. طبق مطالعه ای که در Psychiatry Research منتشر شده، تقریباً نیمی از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی دارای اختلالات روانی یا رفتاری هستند.

درمان اسکیزوفرنی

پیش بینی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار بهتر از گذشته می باشد. اسکیزوفرنی با دارو، درمان ها و حمایت های موجود قابل درمان می باشد.

برخی از پزشکان معتقدند که می‌توان با یک اختلال روان‌پریشی مانند اسکیزوفرنی، یک زندگی موفق، سازنده و معنادار داشت.

بهبودی شامل موارد مختلفی می شود. این درمان ها عبارتند از:

دارو

درمان اولیه، داروهایی مانند داروهای ضد روان پریشی، گاهی همراه با داروهای ضد افسردگی یا داروهای ضد اضطراب می باشد.

درمان

درمان شناختی رفتاری، نوعی روان درمانی، می تواند برای بسیاری از بیماری ها از جمله اسکیزوفرنی موثر باشد.

تشنج درمانی الکتریکی (ECT) ممکن است زمانی در نظر گرفته شود که بزرگسال مبتلا به اسکیزوفرنی به درمان های دارویی پاسخ ندهد.

ورزش

حرکت دادن بدن و انجام فعالیتی که از آن لذت می برند، مانند دویدن یا بازی بسکتبال، ممکن است به افراد در کاهش علائم در طول فعالیت کمک کند.

حمایت کردن

افرادی که با دوستان و خانواده خود، از نظر اجتماعی در ارتباط هستند، و از سوی آنها حمایت می شوند، معمولاً آسیب‌های عملکردی کمتری دارند و شدت علائم روان‌پریشی آنها کمتر می باشد.

بر اساس تحقیقات، برنامه درمانی اولیه RAISE (بازیابی پس از دوره اولیه اسکیزوفرنی) نشان می دهد که یک رویکرد یکپارچه به نام مراقبت تخصصی هماهنگ یک گزینه درمانی قدرتمند می باشد. رویکرد چند رشته ای شامل پنج تخصص می شود: درمان، مدیریت دارو، مربیگری بهبودی، حمایت از همتایان، و اشتغال یا آموزش حمایت شده. علاوه بر بهبود قابل توجه علائم، افراد حاضر در برنامه روابط بین فردی بهبود یافته و کیفیت زندگی بهتری را تجربه می کنند.

تشخیص زودهنگام می تواند تفاوت بزرگی در کمک به افراد در بهبود و مدیریت اسکیزوفرنی ایجاد کند.

پایان پیام/