به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از foxnews، تحقیقات جدید نشان می‌دهد که عفونت‌های مزمن گوش می‌توانند رشد زبانی کودک را با تاخیر مواجه کنند.

محققان دانشگاه فلوریدا مطالعه ای را در مورد اینکه چگونه عفونت رایج دوران کودکی می تواند بر گفتار تأثیر بگذارد، راه اندازی کردند.

بر اساس این مطالعه که در نوامبر ۲۰۲۳ در مجله بین المللی گوش و حلق و بینی کودکان منتشر شده، عفونت های گوش میانی به دلیل تجمع مایع در پشت پرده گوش، پتانسیل آسیب شنوایی را دارند.

محققان پردازش شنوایی و رشد زبان ۱۱۷ کودک بین ۵ تا ۱۰ سال را بررسی کردند، از جمله آنهایی که سابقه عفونت مزمن گوش داشتند و یا نداشتند.

کودکانی که قبل از ۳ سالگی چندین مورد عفونت گوش را تجربه کرده‌اند، دایره لغات کوچک‌تری داشتند و به سختی می‌توانستند کلماتی که صدایی مشابه دارند، مطابقت دهند.

این کودکان همچنین در تشخیص تغییرات صدا که می تواند نشان دهنده مشکل در مرکز پردازش شنوایی مغز باشد، مشکل داشتند.

عفونت گوش در میان نوزادان و کودکان نوپا بقدری شایع می باشد که به راحتی می توان آنها را کاملاً خوش خیم تلقی کرد.

این مطالعه دارای “دو یافته تا حدی جدید” می باشد:

اولین یافته، ارتباط عفونت های گوش با توانایی های ضعیف تر برای تشخیص الگوهای سیگنال های صوتی موجود در گفتار می باشد.

مسیرهای شنوایی مرکزی پس از تولد رشد می کنند. اگر ورودی شنوایی کافی برای کودک در دسترس نباشد که با دوره های موقت کم شنوایی به دلیل عفونت گوش اتفاق می افتد، توسعه مسیرهای شنوایی به تأخیر می افتد.

یافته دوم حاکی از این مسئله می باشد که این تشخیص ضعیف الگوهای صوتی توانایی کودکان را برای شناسایی صداهای گفتاری خاص، از جمله عناصری مانند هجاها مختل می کند.

با بزرگتر شدن این کودکان، زبانی که با آن به ویژه در مدرسه مواجه می‌شوند، پیچیده‌تر و وابسته‌تر به آن سطح از ساختار زبان و توانایی کودک برای تشخیص دقیق و سریع صداهای گفتاری فردی در کلمات می‌شود.

یعنی کودکانی که در رشد زبان خود با تاخیر و چالش مواجه می شوند، با افزایش سن “چالش های قوی تری” را تجربه خواهند کرد.

والدین و مراقبان باید کودکان را از نظر «مشکلات زبانی، تحصیلی و توجهی» از جمله ناتوانی در خواندن، با افزایش سن تحت نظر بگیرند. عفونت گوش هم باید به عنوان یک مسئله جدی در نطر گرفته شود.

سایر سوابق اولیه سلامتی هم می‌توانند گفتار کودک را به تأخیر بیندازند پس بچه‌ها باید از نظر رشد زبانی “خیلی قبل تر از سال‌های ابتدایی مدرسه” تحت نظر باشند.

یکی از پزشکان متخصص معتقد است که جمعیت انتخاب شده از بیماران مورد مطالعه بدرستی انتخاب نشده اند، زیرا این مطالعه کودکانی که طبق تعریف والدین، عفونت‌های گوش زیادی نداشته اند را بررسی کرده است.

بنابراین همین مسئله می‌تواند نگرانی‌های زیادی را در مورد نوع التهاب میانی کودک ایجاد کند، زیرا دو نوع التهاب وجود دارد: التهاب میانی حاد و التهاب میانی مزمن که می‌تواند اثرات بسیار متفاوتی بر رشد زبانی بیماران داشته باشد.

پایان پیام/