به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از  dailymail ، دانشمندان به دنبال رایانه های پوشیدنی جدید و دقیق تر برای تجزیه و تحلیل فعالیت مغز، تشخیص مشکلات سلامتی و حتی افزایش بهره وری هستند.

این رابط‌های مغز و رایانه (BCI) فعالیت الکتریکی مغز را که زیربنای رفتارهای عادی انسان می باشد، رمزگشایی می‌کنند و بازخوردی درباره فعالیت مغز ارائه می‌کنند تا کاربران بتوانند الگوهای مرتبط با افزایش توجه و بهره‌وری را تشخیص دهند.

غول‌های فناوری از جمله ایلان ماسک و شرکت نورالینک ( Neuralink )، میلیاردها دلار برای توسعه تراشه‌های مغزی قابل پوشیدن و کاشتنی سرمایه‌گذاری کرده‌اند که می‌توانند هر کاری را از هشدار به مردم در مورد خستگی قریب الوقوع گرفته تا کمک به بیماران فلج در تبدیل افکار آنها به اقدامات فیزیکی توسط ماشین‌ها انجام دهند.

تکنولوژی‌های قابل حمل قبلا  (wearable tech) به بازار عرضه شده‌اند، اما اغلب متمرکز به دستگاه‌هایی هستند که فعالیت‌های مغزی را ثبت می‌کنند و به همین اقدام اکتفا می‌کنند و بازخوردی در راستای بهبود توجه، تمرکز، و خلاقیت ارائه نمی‌دهند.

نسل جدید دستگاه‌های پوشیدنی بر روی کمک به تشخیص اختلالات خلقی مانند دوقطبی، تقویت ذهن آگاهی، تشخیص و پیشگیری از فرسودگی شغلی، افزایش بهره‌وری و کنترل دستگاه‌ها با ذهن متمرکز خواهند بود.

استارت‌آپ‌های مختلف فناوری BCI خود را توسعه داده‌اند، از جمله ایموتیو Emotiv)) مستقر در سانفرانسیسکو، که یک موج نگاری مغزی یا هدست EEG را برای اندازه‌گیری تغییرات دقیقه‌ای در فعالیت مغز در نقاط مختلف به قیمت ۹۹۹ دلار می‌فروشد.

اما محصولات ایموتیو، مانند سایر دستگاه‌های پوشیدنی موجود در بازار، فعلا عمدتاً برای جمع‌آوری داده‌های عصبی طراحی شده‌اند، و بازخورد زیستی بمنظور تأثیرگذاری بر رفتار انسان ارائه نمی دهند.

استارت‌آپ نورالینک مستقر در بوستون، قصد دارد اولین هدفونی را معرفی کند که قابلیت نظارت بر فعالیت مغزی را داشته باشد. این هدفون قرار است نه تنها زمانی که به نظر می‌رسد فرد خسته شده، زمان‌های استراحت را به کاربر پیشنهاد دهد، بلکه به او کمک کند تا وقت خود را بهتر مدیریت کند و در طول روز به حداکثر کارایی برسد.

برترین دستگاه‌های پوشیدنی BCI مجهز به حسگرهایی به نام طیف‌سنجی نزدیک به مادون قرمز عملکردی برای تشخیص تغییرات در سطح اکسیژن خون در مغز هستند که به عنوان مکملی برای اندازه‌گیری فعالیت مغز استفاده می‌شود.

علیرغم وعده بزرگ این صنعت، هنوز چالش‌های فناوری قابل توجهی وجود دارد که توسعه‌دهندگان باید آنها را پشت سر بگذارند. به عنوان مثال، برای دسترسی به سیگنال‌های کیفیت پایین‌تر در عمق مغز که ممکن است از طریق جمجمه و موهای سر به سختی تشخیص داده شود، نیاز به حسگرهای کوچکتر و قدرتمندتری خواهد بود.

توسعه‌دهندگان این دستگاه‌ها می دانند که تعداد اندکی از افراد تمایل دارند تا زندگی خود یا روزهای کاری خود را با استفاده از یک جفت هدفون که شبیه به تجهیزات پزشکی می باشد، سپری کنند.

دستگاه‌های کاشتنی یا جاساز هم توجه شخصیت‌های برجسته در عرصه فناوری از جمله بیل گیتس و جف بزوس را به خود جلب کرده اند. این شخصیت‌ها یک پروژه چند میلیون دلاری را حمایت مالی می‌کنند تا یک دستگاه را توسعه دهند که الکترودهای ریز را از طریق عروق خونی در بدن به مغز متصل کند، و همه این کارها بدون نیاز به ایجاد سوراخ در جمجمه صورت گیرد.

شرکت سینکرون (Synchron) ، رقیب  نورالینک، تراشه BCI  خود را در چهار نفر استرالیایی که به بیماری ضعف عضلانی آمیوتروفیک لاترال اسکلروز مبتلا هستند، کاشته است.

حسگر قابل کاشت این شرکت به نام استنترود( Stentrode )از طریق یک برش در گردن وارد می شود و به مغز منتقل می شود که می تواند سیگنال های الکتریکی را اندازه گیری و ضبط کند.

سنسور روی مغز با سیم به فرستنده ای در زیر پوست متصل می شود که سیگنال های بی سیم را به کامپیوتر ارسال می کند.

افرادی که این تراشه را تعبیه کرده‌اند،  وظایفی مانند ارسال ایمیل، ارسال پیام متنی، خرید، مدیریت امور مالی، و ارتباط برقرار کردن با مراقبان را انجام می دهند.

پایان پیام/