شادی شخصی مفهومی ست که ممکن است دشوار یا مبهم به نظر برسد. با این وجود، موضوعی ست که در طول سال‌ها بسیار مورد بحث و تحقیق قرار گرفته است.

افراد در دوران نوجوانی یا به هنگام تغییرات مهم در زندگی، ممکن است به نظرات بزرگترها که معتقدند، جوانی بهترین دوران زندگی ست، اهمیت چندانی ندهند. معمولاً افراد از دوران جوانی بخوبی بهره نمی برند.

به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل ازeuronews یک تیم از محققین دانشگاه‌های اروپایی برای پاسخ به این سوال که احتمالا در چه دوره ای شادترین فرد خواهید بود، نظرسنجی جامعی انجام داده‌ است. این نظرسنجی به تحلیل چگونگی تغییرات روند رفاه و خوب‌بودن طی مراحل مختلف عمر افراد می‌پردازد.

این مطالعه که در مجله علمی Psychology Bulletin منتشر شده است، بر اساس ۴۴۳ نمونه از مطالعاتی انجام شده که شامل ۴۶۰,۹۰۲ شرکت‌کننده بوده اند.

از سن ۹ تا ۱۶ سال، افراد دارای کمترین حد رضایت از زندگی بوده‌اند. سپس از سن ۱۶ تا حدود ۷۰ سالگی، رضایت از زندگی کمی افزایش یافته است. اما پس از سن ۷۰ سال، میزان رضایت از زندگی دوباره کاهش و این کاهش تا سن ۹۶ سالگی ادامه پیدا کرده است.

در یک اطلاعیه مطبوعاتی، سوزان بوکر، دستیار اساتید دانشگاه ورزش آلمان کلن که در مطالعه شرکت کرده بود، توضیح داد: “ما بر روی تغییرات در سه مؤلفه مرکزی مربوط به رفاه ذهنی تمرکز کردیم: رضایت از زندگی، حالات احساسی مثبت و حالات احساسی منفی.”

بر اساس این گزارش، حالات احساسی مثبت بین سنین ۹ تا ۹۴ کاهش یافته است. حالات احساسی منفی در سنین ۹ تا ۲۲ سالگی اندکی نوسان داشته، سپس تا ۶۰ سالگی کاهش و بار دیگر افزایش یافته است.

به طور کلی، نویسندگان این گزارش متوجه تغییرات متوسط بیشتری در حالات احساسی مثبت و منفی نسبت به رضایت از زندگی شده اند.

این مطالعه توسط محققان دانشگاه ورزش آلمان کلن، دانشگاه رور بوخوم، دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینز و دانشگاه‌های برن و بازل در سوئیس انجام شده است.

چرا برخی از سنین در طول زندگی ممکن است بازخورد خوشحالی بیشتری داشته باشند؟

به گفته سوزان بوکر، نتایج نظرسنجی نشان می‌دهد که اگر به رضایت از زندگی و حالات احساسی منفی نگاه کنیم، می‌توانیم یک روند مثبت را در طولانی‌مدت مشاهده کنیم.

به گفته بوکر و تیمش، کاهش رضایت از زندگی در سنین ۹ تا ۱۶ سالگی را می توان به تغییرات قابل توجهی در بدن و زندگی اجتماعی نسبت داد که اغلب با بلوغ همراه می باشد. یافته‌ها نشان می دهند که رضایت از زندگی با ورود نوجوانان به دوره جوانی دوباره افزایش می‌یابد.

با توجه به کاهش در رضایت از زندگی در سنین پایانی از ۷۰ سالگی به بالا، بوکر این روند را به تغییرات زندگی مرتبط با سنین پیری نسبت می‌دهد.

وی خاطر نشان می کند که: این مسئله ممکن است مرتبط با این واقعیت باشد که در افراد سالمند، عملکرد فیزیکی شان کاهش می‌یابد، وضعیت سلامتی شان در معرض خطر قرار می گیرد و ارتباطات اجتماعی شان کاهش می‌یابد؛ از طرفی هم، هم سن و سال هایشان فوت می کنند.

امیدواریم که این تحقیقات بتواند به هدایت و راهنمایی در توسعه برنامه‌های مداخله ای کمک کند که به طور خاص برای افزایش رضایت و خوشحالی در افراد سالمند طراحی می شوند.

پایان پیام/