به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از euronews معمار اسلوونیایی دوشان سکولیچ همین سوال را از خود پرسید. در سال ۲۰۲۲، او جایزه دوم را در در مسابقه معماری بین‌المللی سالانه Fentress Global Challenge که تجربه فرودگاهی آینده را تجسم می کند، به دست آورد.

در بازطراحی دوشان سکولیچ، فرودگاه بین‌المللی هارتسفیلد-جکسون در آتلانتا، ایالات متحده، به یک نوعی فرودگاه تبدیل می‌شود که با نام “فرودگاه درون‌راننده” شناخته می‌شود. در این فرودگاه، بازدیدکنندگان از وسایل نقلیه کاملاً خودکار به نام “پادها” استفاده می‌کنند تا بلافاصله از محل زندگی‌شان به مقصد منتقل شوند.

سپس مسافران ابتدا به یک وسیله به نام “تاج پروازی” متصل می‌شوند که آنها را به مقصد نهایی‌شان می‌برد. برای مسافرت‌های با مسافت بیشتر، پادها روی هواپیماهای خاصی بارگذاری شده و به صورت “گروهی” در هوا پرواز می‌کنند. این سیستم این امکان را فراهم می‌کند که پادها به وسیله هواپیماهای خاصی به مسافت‌های بزرگتر منتقل شوند.

دوشان سکولیچ می‌گوید که شما می‌توانید کل خانه‌تان یا خانه تابستانی‌تان را درون یک پاد قرار دهید و آن را همراه با دیگر پادها در یک مجموعه‌ای از پادهای پروازی به مقصد تعطیلات‌تان منتقل کنید. حتی ممکن است افرادی که در همسایگی تان زندگی می‌کنند و به مقصد مشابهی می‌روند، از این سیستم استفاده کنند.

وی افزود: در واقع، فرودگاه آتی به نوعی پلی بین زمین و آسمان خواهد بود..

سکولیچ معتقد است که طراحی فرودگاه های آتی کاملا مهم می باشد.

دوشان سکولیچ گفت: بنابراین، این طراحی نه تنها قابل اجرا است بلکه واقعاً ضروری نیز می‌باشد. آینده دقیقاً همانطوری می باشد که ما پیش‌بینی می‌کنیم. ما باید آن را با آرمان‌های سبز و به دلخواه خودمان پیش‌بینی کنیم.

برخی از ویژگی های طراحی اش، ممکن است خیلی دور از واقعیت نباشد.

در حال حاضر، تعداد مسافران هوایی در حال افزایش می باشد و متخصصان معتقدند که بازنگری در طراحی فرودگاه امری ضروری می باشد.

رابرت فتیانو، مدیر هوانوردی بین‌المللی در شرکت طراحی و مهندسی جهانی HDR Inc. که مقر آن در ایالات متحده واقع شده، می گوید:  در حال حاضر، بزرگ‌ترین چالش، نرخ رشد تقاضا در صنعت هوانوردی می باشد.

بیشتر مردم قصد سفر دارند. از طرفی، زیرساخت‌ها هم قدیمی شده اند. پیش‌بینی می‌شود که در ۲۵ سال آینده تقاضای ناوبری و قابلیت سفر را دو برابر شود.

سال گذشته، شرکت HDR Inc. مفاهیمی را ارائه داد تا برخی از مزایای ممکن فناوری خودکار برای فرودگاه‌ها را نشان دهد.

یکی از این ایده‌ها این بود که مسافران می‌توانند حین سفر با یک خودروی بدون راننده که توسط یک شرکت هواپیمایی یا فرودگاه ترتیب داده شده است، بررسی های امنیتی اولیه را انجام دهند. چمدان‌ها هم به یک مرکز توزیع جداگانه ارسال می شوند.

پس از ورود به فرودگاه، مسافران به یک “فرآیند اسکن پویا” در یک راه‌روی حرکتی مجهز به فناوری تشخیص چهره و اسکنرهای پیشرفته اشعه ایکس خواهند رفت. مسافران در طول این فرآیند کاملاً آزاد می‌توانند با یکدیگر صحبت یا حرکت کنند.

تکنولوژی مورد نیاز برای اجرای این نوع فرودگاه‌ها در حال حاضر موجود می باشد، حتی اگر این امر به نظر برخی از افراد آینده‌نگرانه باشد.

به عنوان مثال، کره جنوبی در ماه ژوئیه یک سیستم تشخیص چهره را در فرودگاه اینچئون پیاده سازی کرد. بدین ترتیب نیازی به انجام روند اسکن کارت پرواز و پاسپورت نبود.

بر اساس نظرسنجی جهانی مسافران سال ۲۰۲۲ انجمن حمل و نقل هوایی بین‌المللی، ۸۸ درصد از مسافران از فرآیند بیومتریک در کلیه مراحل سفر راضی هستند، در حالی که ۷۵ درصد از آن‌ها تمایل دارند به جای پاسپورت یا بلیت سفر از تکنولوژی بیومتریک استفاده کنند.

با این حال، نگرانی هایی در مورد امنیت داده ها هنوز هم وجود دارد.

رابرت فتیانو اشاره می‌کند که اجرای تکنولوژی‌های بیومتریک در مناطقی که به فناوری علاقه بیشتری دارند، مانند آسیا یا خاورمیانه، به نظر می‌رسد آسان‌تر باشد. وی به فرودگاه‌های اینچئون در کره جنوبی، چانگی در سنگاپور و دبی در امارات متحده عربی به عنوان مثال‌هایی از فرودگاه‌هایی که در این زمینه پیشرو هستند، اشاره می‌کند. آن‌ها تلاش می‌کنند که کارها را به شکل متفاوتی انجام دهند، چرا که گرایش به ساختن پیشرفته، پیش‌بینی کردن و اجرا دارند. اما اقتصادهای سنتی‌تر مانند اروپای غربی یا شمال امریکا، کمی واکنشی‌تر عمل می‌کنند.

فناوری برای ایجاد فرودگاه‌های پایدارتر، در حال تست و استفاده می باشد.

شرکت اپراتور فرودگاه‌های دولتی سوئد به نام “سوداویا”، که در حوزه سفر هوایی پایدار در اروپا پیشتاز می باشد، هدف گذاری کرده که تا سال ۲۰۳۰ تمام پروازهای داخلی و تا سال ۲۰۴۵ تمام پروازهای در سوئد را بدون استفاده از سوخت‌های فسیلی انجام دهد.

این طرح استفاده از هواپیماهای الکتریکی برای مسافت های کوتاه تر و هواپیماهای هیدروژنی برای مسافت های طولانی تر، مانند سفرهای داخل اتحادیه اروپا می باشد.

برای پروازهای بلندمدت، از سوخت هواپیمایی پایدار (SAF) استفاده می‌شود که سوئداویا قصد دارد در نهایت آن را از ضایعات جنگل‌ها در سوئد تولید کند.

این شرکت دولتی اخیراً پروژه ای را برای توسعه و آزمایش یک هواپیمای تمام الکتریکی ۳۰ نفره به نام ES-30 که توسط استارتاپ سوئدی Heart Aerospace در تابستان ۲۰۲۳ در فرودگاه مالمو ساخته شده، اعلام کرده است.

لنا ونبرگ، مدیر پایداری و محیط زیست در سوئداویا می گوید، اگر در نظر بگیریم که همه این موارد در دسترس هستند، فکر می‌کنم که هوانوردی یا پرواز در آینده باید پایدارترین روش مسافرت باشد چرا که واقعاً به زیرساخت‌های بسیار زیادی نیاز نداریم.

از گروه‌های آتش‌نشانی تا ماشین‌های کوچک برش چمن و اتوبوس‌های داخل فرودگاه، عملیات داخلی شرکت سوئداویا بدون استفاده از سوخت‌های فسیلی انجام می‌شود.  فرودگاه‌های آن در سال ۲۰۲۰ به تعادل کربنی رسیده‌اند و از سال ۲۰۱۱ با کاهش ۱۰,۰۰۰ تن دی‌اکسید کربن سالانه به عنوان اولین اپراتور در اروپا این موفقیت را کسب کرده است.

سوئداویا امیدوار است که در سطح بین المللی به یک الگو تبدیل شود و دانش خود را در زمینه پایداری از طریق همکاری نزدیک با فرودگاه های اروپا و سراسر جهان به اشتراک بگذارد.

در سال ۲۰۱۹، ۲۰۰ فرودگاه در ۴۵ کشور اروپایی تصمیم گرفتند که تا سال ۲۰۵۰ کاملاً بدون استفاده از سوخت‌های فسیلی عمل کنند.

لنا ونبرگ گفت: ما با فرودگاه‌های اروپایی همکاری می‌کنیم… این پاییز، ما شروع به همکاری با فرودگاه هامبورگ و سایرین خواهیم کرد تا استفاده از هیدروژن در فرودگاه‌ها را بهبود بخشیم. و بسیاری از فرودگاه‌های کشورهای بالتیک هم در این برنامه شرکت دارند. بنابراین، ما سعی می‌کنیم تا تبادل ایده‌ها و تجارب بین تمامی فرودگاه‌ها در این زمینه را داشته باشیم.

وی افزود: ما هر نوع ماشین و ابزار یا وسیله نقلیه ای داریم که در جامعه رایج می باشد. بنابراین می توانیم گازهای گلخانه ای را به صفر برسانیم. این کار خیلی دشوار و هزینه بر نمی باشد.

پایان پیام/