با این که سازمان ها به سرمایه گذاری بر روی استراتژی های دفاعی جهت کمک به کاهش تهدیدات ناشی از مجرمان سایبری خارجی تمرکز می کنند اما اغلب از تهدیدات داخلی غافل می شوند.

به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از openaccessgovernment ، تهدیدات داخلی هم مانند تهدیدات خارجی می تواند اثرات نامطلوب گسترده ای بر روی سازمان ها داشته باشد.

این تهدیدات داخلی توسط افرادی با دسترسی مجاز به منابع داخلی که آگاهانه یا ناآگاهانه از سطح دسترسی خود برای به خطر انداختن عمدی یا ناخواسته امنیت سازمان ها برای سرقت، تخریب، سوء استفاده یا سوء استفاده از داده های حیاتی استفاده می کنند، ایجاد می شود.

انواع تهدیدات داخلی

تهدیدات داخلی براساس انگیزه‌ها در پشت پرده اقدامات فردی دسته‌بندی می‌شوند. این اقدامات می‌توانند با انگیزه یا بدون انگیزه انجام شوند. ولی، نتیجه حاصل با اثرات منفی همراه خواهد بود.

خودی مخرب

خودی مخرب به معنای یک تهدید خودی می باشد. یکی که عمداً از سطح دسترسی ممتاز خود برای سرقت، تخریب یا تخریب سیستم ها و نرم افزارها، عمدتاً به دلایل مالی یا شخصی، سوء استفاده می کند. خودی های مخرب بدترین نوع تهدیدهای داخلی هستند زیرا معمولاً قصد و نیت آنها آسیب رسانی می باشد.

خودی ناآگاه

تهدیدهای خودی سهل انگارانه یا خودی های ناآگاه، اغلب افراد درون یک سازمان با دسترسی ممتاز هستند که به طور ناخواسته سیستم ها و نرم افزارها را در معرض تهدیدات خارجی قرار می دهند.

این حادثه اغلب به دلیل اشتباهات امنیتی مانند قربانی شدن در کلاهبرداری های فیشینگ و افشای دستگاه ها رخ می دهد. سازمان‌هایی که به طور منظم آموزش آگاهی از امنیت را برای کارمندان خود ترتیب می دهند، می‌توانند از تهدید ناشی از خود ناآگاه جلوگیری کنند.

خودی در معرض خطر

یک خودی در معرض خطر فردی است که با استفاده از بدافزار ارسال یا با استفاده از تکنیک‌های مختلف فیشینگ، حساب‌هایش تصرف شده است. افراد در معرض خطر معمولاً به اطلاعات و منابعی دسترسی دارند که عامل تهدید برای انجام حملات سایبری زیادی از جمله استقرار بدافزار یا سرقت و از بین بردن داده های محرمانه از آن استفاده می کند.

سایر تهدیدات داخلی شامل جاسوس ها، کارمندان ناراضی و تهدیدات شخص ثالث می باشد.

اثرات ناشی از حملات سایبری

حملات سایبری ناشی از تهدیدات داخلی پیامدهای گسترده ای بر سازمان ها دارد و مشتریان، ذینفعان و حتی کارمندان را تحت تأثیر قرار می دهد. برخی از تأثیرات برجسته عبارتند از:

ضرر مالی

زیان های مالی ناشی از حملات خودی می تواند به صورت سرقت آشکار، کلاهبرداری و از دست دادن درآمد باشد. گاهی اوقات، منابع مالی مورد نیاز برای بازیابی و جایگزینی سیستم‌ها و نرم‌افزارهایی که به خطر افتاده‌اند نیز می‌تواند به سازمان‌ها ضربه سختی وارد کند. به‌علاوه، سازمان‌ها می‌توانند با شکایت‌های قانونی و جریمه‌های نظارتی مواجه شوند که برای عبور از همه اینها نیاز به منابع مالی می باشد.

از دست رفتن داده ها

حملات سایبری ناشی از تهدیدات داخلی می تواند سازمان ها را در معرض خطر از دست دادن داده های حیاتی قرار دهد.

این داده ها می توانند به صورت داده های ساخت یافته یا بدون ساختار باشند. بازیابی این داده‌ها می‌تواند دشوار، پرهزینه و زمان‌بر باشد، به خصوص اگر پشتیبان‌گیری منظم یا برنامه‌های بازیابی فاجعه در دسترس نباشد.

صدمه به شهرت و اعتبار

هنگامی که داده‌های محرمانه و حساس توسط پرسنل غیرمجاز در پی حمله سایبری ناشی از تهدیدات داخلی فاش می‌شود، سازمان‌ها اغلب در موقعیت‌هایی قرار می‌گیرند که اعتبار آنها به شدت آسیب می‌بیند. این امر می تواند منجر به از دست دادن برتری رقابتی و کاهش درآمد شود.

اختلال در عملیات

دسترسی غیرمجاز به سیستم ها می تواند باعث اختلال در عملیات، خرابی عملیات، و به خطر افتادن دسترسی و یکپارچگی سیستم ها شود. اگر این مسئله کنترل نشود، می تواند منجر به از دست دادن درآمد شود.

آثار حقوقی

سازمان ها توسط سیاست ها و رویه های دولتی هدایت می شوند که انطباق دقیق با ارائه خدمات یا محصولات با کیفیت را تضمین می کند. بیشتر حملات سایبری برگرفته شده از خودی می‌تواند سازمان‌ها را با این سیاست‌ها و رویه‌ها، ناسازگار نماید و منجر به جریمه‌های قانونی شود.

سرقت مالکیت معنوی

هنگامی که حملات سایبری تحت رهبری خودی منجر به از دست دادن داده‌ها در سازمان‌هایی ‌شود که مبتنی بر محصول هستند، می‌تواند منجر به از دست دادن مالکیت معنوی شود که برای ساختن آن به تلاش و منابع پولی نیاز می باشد. سرقت مالکیت معنوی می تواند منجر به از دست دادن برتری رقابتی نسبت به رقبا و زیان های مالی شود.

به حداقل رساندن خطرات ناشی از تهدیدات داخلی

جلوگیری از تهدیدات داخلی به طور کامل امکان پذیر نیست. ولی، سازمان ها می توانند اطمینان حاصل کنند که سیاست ها و رویه هایی برای به حداقل رساندن خطر ناشی از تهدیدات داخلی وجود دارد. این امر اغلب مستلزم یک رویکرد چند وجهی می باشد که راهکارهای تکنولوژیکی، سیاست های قوی و فرهنگ سازمانی متمرکز بر امنیت را با یکدیگر ادغام می کند.

برگزاری دوره ای، آموزش آگاهی امنیتی

سازمان ها باید به طور منظم آموزش های آگاهی امنیتی را برای کارکنان برگزار کنند تا آنها را در جریان بهترین شیوه های امنیتی قرار دهند و به آنها در مورد خطرات ناشی از تهدیدات داخلی آموزش دهند.

لازم است بر اهمیت پایبندی به سیاست های امنیتی، شناسایی فعالیت های مشکوک و گزارش نگرانی ها تاکید شود.

سیاست اعتماد صفر

سازمان ها باید سیاست اعتماد صفر را اتخاذ کنند. هر کارمند باید هنگامی که قصد دسترسی به منابع سازمانی را دارد، باید مجاز باشد و احراز هویت شود. این اقدام مهم به منظور حفظ امنیت و کاهش خطرات ناشی از دسترسی غیرمجاز به اطلاعات حساس سازمان انجام می‌شود.

ارزیابی رفتاری منظم انجام دهید

ارزیابی های رفتاری، تجزیه و تحلیل رفتار فرد با استفاده از روش ها و آزمون های مختلف می باشد. این ارزیابی ها به سازمان‌ها کمک می‌کنند تا نوع شخصیت کارکنان خود را درک کنند و هنگامی که به دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرند، می‌توانند به شناسایی افراد بالقوه تهدیدهای داخلی کمک کنند.

سیاست های کنترل دسترسی قوی را اجرا کنید

هنگام تنظیم سیاست‌ها، سازمان‌ها باید اصل کمترین سطح دسترسی را اتخاذ کنند و به کارکنان اجازه دهند تا فقط به منابع لازم در رابطه با نقش‌هایشان دسترسی داشته باشند. این سیاست ها باید با تغییر شرح وظایف و مسئولیت های کارکنان به روز شوند.

به طور منظم سیاست های امنیتی را بررسی و به روز کنید

بررسی و به‌روزرسانی منظم خط‌مشی‌های امنیتی به سازمان‌ها کمک می‌کند تا اطمینان حاصل کنند که سازمان‌ها به طور مداوم با استانداردهای صنعت همسو هستند. این فرایند همچنین تضمین می کند که سازمان ها دارای یک رویکرد عمل گرایانه نسبت به امنیت می باشند.

سازمان ها و امنیت سایبری

در نهایت، سازمان ها باید شدت تهدیدات داخلی را بشناسند و اقدامات پیشگیرانه ای را برای کاهش خطرات آنها انجام دهند.

با این که تهدیدهای سایبری خارجی مورد توجه قابل توجهی قرار می گیرند اما آسیب احتمالی ناشی از افراد داخلی با دسترسی مجاز به همان اندازه خطرناک می باشد.

سازمان‌ها باید انواع تهدیدات داخلی را که ممکن است در معرض آن قرار گیرند، پیامدهای بالقوه‌شان و روش هایی برای به حداقل رساندن خطراتشان بشناسند. در حالی که ممکن است جلوگیری از تهدیدهای داخلی به طور کامل امکان پذیر نباشد اما سازمان ها می توانند با ترکیب راهکار های تکنولوژیکی، سیاست های قوی و فرهنگ سازمانی متمرکز بر امنیت، احتمال این خطرات را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.

با انجام این اقدامات پیشگیرانه، سازمان ها می توانند از دارایی های حیاتی و شهرت و اعتبارشان محافظت کنند و از اعتماد مشتریان، ذینفعان و کارکنان در یک چشم انداز تهدید در حال تکامل اطمینان حاصل کنند.

پایان پیام/