امنیت شبکه مدرن ترکیبی از چندین عنصر از جمله چارچوب امنیتی SASE، فناوری های مجازی سازی، تقسیم بندی و مدل های اعتماد صفر می باشد.

به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از techtarget ، شرکت‌ها در سال‌های اخیر به سرعت مشغول اجرای پروژه‌های تحول دیجیتال گسترده که برای بهبود فرآیندهای فناوری اطلاعات در حمایت از عملیات بهینه کسب‌وکار طراحی شده‌اند، می باشند. بسیاری از سازمان ها بار کاری برنامه ها را از مراکز داده سنتی به فضای ابری منتقل کرده اند.

نوسازی شبکه که در آن شرکت ها اتوماسیون شبکه هوشمند، قابلیت برنامه ریزی،  شبکه مجازی و عملکردهای امنیتی را اعمال می کنند، یک عنصر اساسی در ارتباط موثر منابع توزیع شده می باشد.

با انتقال بار کاری برنامه ها به چندین مدل کار ابری و ترکیبی، نیاز به، به روز رسانی زیرساخت شبکه ضروری می شود. امنیت سایبری مؤثر یکی از محرک‌های نوسازی شبکه می باشد زیرا از طریق مواردی مانند مجازی‌سازی توابع شبکه، سازمان‌ها می‌توانند کنترل‌های امنیتی مانند قابلیت‌های فایروال را در سراسر زیرساخت فناوری اطلاعات خود، هر جایی که منبعی وجود داشته باشد، فراهم نمایند.

امنیت شبکه مدرن چیست؟

حرکت به سمت مدل‌های کاری ترکیبی در طول همه‌گیری COVID-19 پروژه‌های تحول دیجیتال را تسریع کرد. با نیاز به ادامه همکاری و سایر عملیات به صورت مجازی، پروژه‌هایی که ماه‌ها یا بیشتر طول می‌کشید در چند روز یا چند هفته اجرا شدند. یکی از عواقب ناخوشایند این استقرار سریع این بود که امنیت بطور کامل مورد توجه قرار نگرفت.

مجرمان سایبری به سرعت از آسیب پذیری ها سوء استفاده کردند. سازمان ها هم افزایش چشمگیر حملات بدافزار را گزارش می دادند.

این تهدیدات سازمان ها را به اصلاح استراتژی های امنیتی و طراحی مجدد زیرساخت های امنیتی خود وادار می کند. شرکت ها به طور فزاینده ای به دنبال ادغام بهتر امنیت در شبکه های خود از طریق رویکردهایی مانند ((SASE))  access service edge هستند. اگرچه SASE بیشتر یک مفهوم است تا یک مدل امنیت سایبری ساختاریافته، اما معمولاً شامل چندین عنصر مانند فایروال به عنوان یک سرویس، کارگزاران امنیتی دسترسی ابری، دروازه‌های وب امن و دسترسی به شبکه اعتماد صفر می شود.

اساساً SASE شامل توابع مبتنی بر ابر می باشد و کل زیرساخت به صورت مرکزی مدیریت می شود. از منظر اتصال، SASE ترافیک را به نزدیکترین لبه شبکه به کاربر نهایی هدایت می کند. این فرایند با رویکردهای اتصال ایمن قدیمی که از VPN برای انتقال داده ها از طریق سرور مرکزی، اغلب بسیار دور از مکان پایانی استفاده می کنند، متفاوت می باشد. در نتیجه، کاربر نهایی ممکن است کاهش عملکرد را تجربه کند.

اتوماسیون شبکه، تقسیم بندی و اعتماد صفر

اتوماسیون نیز بخش مهمی از رویکرد امنیت شبکه مدرن است. سازمان‌ها می‌توانند از اتوماسیون در بخش‌بندی شبکه استفاده کنند، که در آن شبکه به زیرشبکه‌های کوچک‌تری تقسیم می‌شود که سطح حمله را کاهش می‌دهد.

تقسیم بندی شبکه می تواند با محدود کردن دسترسی به منابع داخلی به مهار حملات DoS کمک کند. مجرمان سایبری از حملات DoS جهت درگیری سرورها با ترافیک مخرب با هدف آفلاین کردن دستگاه یا شبکه استفاده می کنند. حملات DoS گاهی اوقات همراه با حملات باج افزار به عنوان مکانیزمی برای اخاذی از سازمان نقض شده یا پنهان سازی یک حمله ثانویه استفاده می شود.

با تقسیم‌بندی شبکه در معماری مدرن امنیت شبکه، ایده ساده‌سازی و بهبود وضعیت امنیتی سازمان با کاهش سطح حمله و در عین حال کاهش اختلالات و کاهش هزینه‌ها همراه می باشد.

با اعتماد صفر که یکی دیگر از عناصر اصلی در امنیت شبکه مدرن می باشد، یک موجودیت برای دسترسی به هر منبع سازمانی نیاز به مجوز، احراز هویت و اعتبارسنجی مداوم خواهد داشت.

چگونه امنیت، عملکرد را بهبود می بخشد؟

سایر عملکردهای امنیتی مجاور نیز باید بخشی از امنیت شبکه مدرن باشند، که با توسعه و اجرای موثر سیاست امنیت شبکه شروع می شود. کلید اجرای موفقیت آمیز امنیت شبکه، سطح صحیح کنترل بدون کاهش ترافیک شبکه می باشد.

به طور کلی، امنیت شبکه مدرن نه تنها می‌تواند از سرقت یا افشای دارایی‌های زیرساختی جلوگیری کند، بلکه می‌تواند با محدود کردن حوادث مخرب، به بهبود عملکرد شبکه کمک کند.

پایان پیام/