به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز ، بر اساس یک مطالعه جدید، نداشتن خواب کافی یا بد خوابیدن می تواند به میزان زیادی بر خلق و خو و سلامت روان شما تأثیر بگذارد.

بر اساس تحقیقات، کم خوابی باعث افزایش احساس اضطراب می شود.

زمانی که افراد رویدادهای عاطفی را تجربه می‌کنند، احتمالاً گزارش می‌دهند که واکنش‌های مختلفی نسبت به افرادی که به خوبی استراحت کرده‌اند، دارند. به عبارت دیگر، خواب ناکافی ممکن است تأثیراتی روانی و عاطفی داشته باشد که باعث تفاوت در واکنش‌های افراد در مواجهه با رویدادهای عاطفی می‌شود.

به طور کلی افراد پس از تجربه از دست دادن خواب، واکنش‌های عاطفی محدود‌تر یا کم‌انگیزه‌تری را تجربه می‌کنند.

بنا به اعلام مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های ایالات متحده، بزرگسالان بالای ۱۸ سال به حداقل هفت ساعت خواب در شب نیاز دارند تا سالم باشند. زمانی که آنها از حداقل این میزان کوتاهی کنند، عواقب زیادی می تواند داشته باشد: خواب کم را با افزایش خطر چاقی، بیماری قلبی و زوال عقل و همچنین اختلالات خلقی مرتبط می باشد.

با وجود خطرات مرتبط با کمبود خواب، بیش از ۳۰٪ از  (افراد بالغ) با کمبود خواب روزانه مواجه اند؛ به عبارت دیگر، آن‌ها کمتر از نیاز بدن به خواب می‌خوابند، و این کمبود خواب به بیش از یک ساعت در طول روز ادامه دارد.

انواع کم خوابی

در تحقیقی که انجام شده، داده های ۱۵۴ مطالعه بر روی بیش از ۵۰۰۰ نفر در پنج دهه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است.

در این مطالعات، محققان خواب شرکت‌کنندگان را برای یک یا چند شب، با بیدار نگه داشتن آنها (کم خوابی)، بیدار کردن دوره‌ای (تقاطع خواب) یا بیدار کردن آنها زودتر از حد معمول (کاهش جزئی خواب) مختل کردند. پس از آن، شرکت کنندگان از نظر اضطراب، افسردگی، خلق و خو و پاسخ آنها به محرک های عاطفی مورد آزمایش قرار گرفتند.

به طور کلی، محرومیت کامل از خواب تأثیر بیشتری بر خلق و خوی و احساسات در مقایسه با از دست دادن جزئی خواب یا خواب پراکنده دارد. تأثیر خواب بر خلق مثبت حتی پس از دوره های کوتاهی از دست دادن خواب، مانند بیدار ماندن یک یا دو ساعت دیرتر از حد معمول یا پس از از دست دادن تنها چند ساعت خواب، رخ می دهد.

افرادی که خواب کم و کیفیت پایینی دارند، بیشتر احساس استرس، عصبانیت، غمگینی و خستگی ذهنی می کنند.

از دست دادن خواب تأثیراتی بر مدارهای عصبی دارد که در تجربه پاداش یا تجربیات مثبت نقش دارند. احتمالاً این تأثیرات در تغییر تجربه احساسات هم نقش دارند. به عبارت دیگر، کاهش خواب ممکن است باعث تأثیرات منفی در نحوه عملکرد مدارهای عصبی مرتبط با لذت و تجربیات مثبت شود و همچنین واکنش‌هایی در مناطق مختلف مغز که در تجربه احساسات نقش دارند را افزایش دهد.

در حالی که هر نوع اختلال خوابی بر روی خلق تأثیر می‌گذارد، این مطالعه نشان می دهد که واکنش‌ها به تجربیات عاطفی پس از از دست دادن خواب حرکتی سریع چشم (REM)، نسبت به از دست دادن خواب “موج آهسته” منفی‌تر می باشد.

در طول خواب موج آهسته، بدن مواد بالقوه مضر را از مغز خارج می کند – از جمله پروتئین بتا آمیلوئید که نشانه بارز بیماری آلزایمر می باشد. اما REM مرحله ای از خواب است که در آن خواب می بینیم و اطلاعات و تجربیات تثبیت و در حافظه ذخیره می شود. .

خواب REM ممکن است با پردازش خاطرات عاطفی مرتبط باشد و بنابراین می تواند از طریق فرآیندهای شناختی بر خلق و خو تأثیر بگذارد.

خواب موج آهسته ممکن است با مراکز پاداش مغز مرتبط باشد، که می تواند بر پاسخ به موقعیت های عاطفی مثبت تأثیر بگذارد.

خواب عمیق یکی از بهترین نشانگرهای کیفیت خواب در نظر گرفته می شود، زیرا فرد معمولاً برای رسیدن به آن باید خواب نسبتاً بدون وقفه داشته باشد. از آنجایی که هر چرخه خواب تقریباً ۹۰ دقیقه طول می کشد، اکثر بزرگسالان به هفت تا هشت ساعت خواب نسبتاً بدون وقفه برای رسیدن به خواب ترمیمی نیاز دارند.

تاثیر بر اضطراب و افسردگی

بر اساس این مطالعه، از دست دادن خواب علائم اضطراب و افسردگی را حتی در افرادی که شرایط جسمی یا روانی شناخته شده ندارند، بدتر می کند.

دوره‌های طولانی‌تر بیداری منجر به علائم شدید افسردگی یا اضطراب می‌شود. این احتمال وجود دارد که کم خوابی بر روی افرادی که قبلاً افسرده هستند یا خطر ژنتیکی افسردگی را دارند تأثیر متفاوتی بگذارد..

مشکل در خوابیدن هم ممکن است یکی از اولین نشانه های یک اختلال روانی در حال ظهور باشد.

بی خوابی مزمن ممکن است خطر ابتلا به اختلالات خلقی مانند افسردگی یا اضطراب را در افراد افزایش دهد. کمبود خواب می تواند عامل خطر بزرگتری برای اضطراب باشد. بر اساس مطالعات موجود افراد مبتلا به بی‌خوابی بیشتر در معرض ابتلا به اختلال اضطراب هستند.

آپنه انسدادی خواب، که در آن بدن می تواند هر بار ۱۰ ثانیه یا بیشتر تنفس کند، می تواند خواب پراکنده و مختل ایجاد کند. این نوع اختلال خواب بیشتر در افراد مبتلا به بیماری های روانپزشکی رخ می دهد و نیاز به رسیدگی دارد.

تحقیقات بیشتری برای تعیین تأثیر خواب ضعیف بر افراد مبتلا به اختلالات روانی، نوجوانان و کودکان مورد نیاز می باشد، اما هر فرد باید مراقب باشد که خواب را در زندگی خود اولویت دهد.

افراد باید زمان مناسبی را برای خواب اختصاص دهند، چون خواب یک اقدام مهم مراقبت از خود مانند خوب غذا خوردن و ورزش کردن می باشد.

همچنین باید سیاست های مربوط به زمان شروع مدرسه، ساعات کاری، الگوهای شیفت کاری و دسترسی به مراقبت های بهداشتی در نظر گرفته شود که از درمان مشکلات خواب پشتیبانی کنند.

پایان پیام/