جشن نابجای پیروزی؛ دوازده روز از هجوم وحشیانه آمریکا و سگ دست آموز منطقه ای آن به ایران گذشته است.علی رغم داغهای سنگین بر دل مانده مان، مقاومت ملی جانانه ی ما در میدان رزم و خیابان ها، نقشه های دشمن را خنثی کرد و امروز دشمن در وضعیت استیصال شدید قرار گرفته است.
این وضعیت موجب شده برخی در داخل کشور که بعضا از چهره های سرشناس سیاسی یا نظامی هم هستند غریو شادی پیروزی را بلند کنند.
چرا ورود زودهنگام به فضای پیروزی به صلاح نیست:
۱- ترامپ سلطهجو
ترامپ از نظر تیپ شخصیتی، فردی به شدت سلطه جو است و همانطور که چند روز پیش جان بولتن گفت او همیشه در سمت برنده می ایستد، اگر در سمت برنده هم نباشد باید این سمت را بسازد و بازنده ای را پیدا کند. این ویژگی در کنار اختلال های عصبی از او فردیغیر قابل پیش بینی و دیکتاتور ساخته است.
اینگونه فردی به معادلات انسانی و اجتماعی بی توجه است و در مسیر پیروزی از روی مردم خود هم عبور خواهد کرد چه برسد به حریف.
اهمیت این موضوع برای ما اینجاست که برخی از گزاره هایی که ما فکر می کنیم ترامپ را تحت فشار قرار میدهد عملا برای او بی اهمیت یا کم اهمیت هستند. مسائلی مانند جان غیرنظامیان، جان نظامیان، ویرانی زیرساخت های کشورهای عربی و حتی اسرائیل به واسطه گسترش جنگ، قحطی و گرسنگی در جهان و کشورهای عربی.
شاید تنها چیزی که ترامپ را در این مقطع زمانی نگران میکند افشای پرونده اپستین و افزایش قیمت بنزین در آمریکا بصورت بلند مدت باشد.
ادامه جنگ با ایران نگرانی اول را برطرف می کند و افزایش قیمت بنزین در آمریکا هم به واسطه فشار برای رهاکردن ذخایر استراتژیک نفت سایر کشورها مانند ژاپن و اروپاییان تا دو یا سه ماه دیگر به نقطه بحران اجتماعی نخواهد رسید و این یعنی ترامپ با معادلات امروز میدان می تواند بین یک تا دو ماه آینده برای رسیدن به نفت ایران و چپاول چندبرابر نفت ارزان غرب آسیای ویران شده فشار ها را تحمل کند.
۲- برگه های بازی نشده
دو طرف میدان جنگ رمضان هنوز برگه های متعددی برای بازی دارند که استفاده نشده است برخی برگه های در دست ترامپ عبارتند از:
- جدایی طلبان کرد که ممکن است در نهایت با تهدید و فشار ترامپ وارد اقدام نظامی علیه ایران شوند
- جولانی و داعش که عملا برای حمله به حشدالشعبی عراق، مرزهای ایران و ورود به تقابل با حزبالله لبنان سازمان دهی نشده اند.
- اراذل و اوباش داخلی هم که شبه کودتای دی ماه را رغم زدند همچنان امکان بازسازی و سازماندهی عملیات تخریب و آشوب را دارند.
- نیروهای دلتا فورس که با پوشش هوایی قادر خواهند بود برای جزایر سه گانه و جزیره خارک تهدید آفرین باشند و بخصوص صادرات نفت ایران را متوقف کنند.
- ورود جنگ به مرحله حمله به زیرساخت ها که نتیجه آن ویرانی زیرساخت های ایران، کشورهای عربی و اسرائیل خواهد بود موضوعی که برای ترامپ کم اهمیت است، چرا هرچه کشورهای غرب آسیا ویرانتر باشند فرصت چپاول بیشتری برای شرکت های آمریکایی در دوره بازسازی فراهم می شود.
- استفاده از برتری هوایی برای ترور هدفمند مدیران میانی و دست چندم دولتی و نظامی مشابه لبنان و حمله به مقرهای فرعی ایجاد امنیت مانند کلانتری ها و ایست های بازرسی بسیج
البته ایران نیز از وضعیت مناسبی در ایجاد توازن وحشت برخوردار است ولی طرف معادله توازن ما، صرفاً آمریکا نیست که ویران می شود بلکه کشورهای عربی هستند که باید تقاص پس بدهند، اسرائیل را هم به هیچ وجه در معادله وارد نکنید چراکه عملا اسرائیل یک پادگان بزرگ است که جان و رفاه سیاهی لشگران ساکن در آن برای هیچکس مهم نیست.
۳- فشار اقتصادی
نگاهی به بازار شب عید بیاندازید متوجه میشوید که کسبه، تولید کنندگان وابسته به این زنجیره، صادرکنندگان و وارد کنندگان در وضعیت خوبی قرار ندارد. این وضعیت که در ادامهی یک سال پر التهاب بوجود آمده وضعیت شکننده ای را به تصویر می کشد.
برآیند وضع موجود
برآیند وضع موجود نشان می دهد که هیچ یک از دو طرف جنگ رمضان نمی توانند بدون دستیابی به اهداف از پیش تعیین شده خود از تخاصم خارج شوند.
🇮🇷 اگر ایران بدون تحمیل اراده خود که عبارت است از
- برچیده شدن پایگاه های آمریکا در منطقه
- تثبیت حق غنیسازی اتمی
- فروریختن نظام تحریم
از جنگ خارج شود، بدون تردید در کمتر از چندماه دیگر شاهد تکرار جنگ، تهدید و تحریم خواهد بود. مسئله ای که کمر پیکر کم رمق اقتصاد را خواهد شکست.
🇺🇸 ترامپ، نتانیاهو و حلقه جنگ طلب نزدیک به آنها نیز اگر نتوانند ( که انشاالله نخواهد توانست) با دستاورد قابل ارزشی از جنگ با ایران بیرون بیایند عملا آینده سیاسی خود را تمام شده خواهند دید و حتی ممکن است تهدید ترور برای آنها فعال شود.
پس می توان با قاطعیت گفت با گذشت ۱۲ روز از یک جنگ وجودی چند لایه برای بازیگران، آن ورود به فاز جشن پیروزی میتواند این باور را به جامعه منتقل کند که تهدید مرتفع شده و یا حداقل کاهش پیدا کرده است.
این تصور قطعا به کاهش احساس وضعیت جنگی در مردم و مسئولان سیاسی و اقتصادی میانی و سطح پایینتر منجر میشود و ضرورت حضور میدانی و تلاش مضاعف مدیریتی در شرایط جنگی را از جامعه می گیرد.آفتی که مردم و دولت در طول جنگ تحمیلی ۸ ساله هم به آن دچار شدند و جنگ دیگر در رأس امور نبود و شد آنچه که شد.
والسلام علی من التبع الهدی
علیمحمد رجبی
