به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از psychologytoday، افراد مبتلا به افسردگی مقاوم به درمان (مثلاً افسردگی که درمان آن دشوار باشد) به امید بهبودی، اغلب مداخلات مختلفی را امتحان کرده‌اند. به عنوان مثال، برخی از روش‌های متفکرانه مانند مراقبه ذهن آگاهی و برخی دیگر از روان گردان هایی مانند سیلوسایبین استفاده می کنند.

اما آیا این مداخلات موثر می باشد؟ و آخرین تحقیقات در مورد راه های ایمن و موثر برای مدیریت علائم افسردگی شدید چه راهکارهایی را پیشنهاد می کنند؟

افسردگی مقاوم به درمان چیست؟

بر اساس سازمان غذا و دارو ایالات متحده آمریکا (FDA)، افسردگی مقاوم به درمان مستلزم عدم پاسخگویی به دو یا چند داروی ضد افسردگی می باشد.

بیش از ۱۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان معیارهای افسردگی مقاوم در برابر درمان را رعایت می کنند.

افسردگی مقاوم به درمان نه تنها برای افراد بلکه برای جامعه هم پرهزینه می باشد. این بیماری با اختلال بیشتر در عملکرد، بیماری های جسمی (مانند بیماری قلبی، دیابت، چاقی)، غیبت از کار، نیاز به دریافت مزایای ناتوانی، استفاده از مراقبت های بهداشتی، و فراوانی و شدت مداخلات مورد نیاز برای مدیریت آن مرتبط می باشد.

عوامل خطر

عوامل خطر افسردگی مقاوم به درمان شامل موارد زیر می باشد:

موقعیت اجتماعی-اقتصادی پایین: درآمد و تحصیلات پایین.

تجارب نامطلوب: استرس زندگی و سابقه ترومای دوران کودکی و سوء استفاده عاطفی.

برخی از عوامل بالینی: شدت و مدت طولانی افسردگی، بی لذتی (یعنی ناتوانی در تجربه لذت)، اضطراب، علائم روان پریشی، بیماری های همراه (سندرم متابولیک، بیماری قلبی، دیابت، پوکی استخوان) و نقایص شناختی  به ویژه نقص در توجه، کار کردن حافظه، سرعت پردازش و عملکرد اجرایی.

مدیریت موثر افسردگی مقاوم به درمان

با توجه به شواهد موجود، ۱۰ استراتژی زیر ممکن است ارزش پیگیری جهت کنترل افسردگی  را داشته باشند.

گسترش آزمایش ضد افسردگی: تحقیقات نشان می‌دهد که نسبتی از بیمارانی که در چهار تا شش هفته اول به داروهای ضد افسردگی پاسخ نداده‌اند، ممکن است در طول هفته‌های پنج تا هشت یا حتی نه تا دوازدهم پاسخ دهند.

تعویض داروهای ضد افسردگی: اگر داروی فعلی به خوبی موثر نباشند، ممکن است تعویض داروهای ضد افسردگی، به ویژه داروهایی با مکانیسم اثر متفاوت مفید باشد.

ترکیب داروهای ضد افسردگی: استفاده از چندین دارو می تواند علائم باقیمانده را تسکین دهد. استفاده از چندین دارو می‌تواند در کاهش علائم باقی‌مانده از بیماری (مثلاً مشکلات خواب با استفاده از میرتازاپین) و همچنین در مدیریت عوارض جانبی که ممکن است به دنبال مصرف داروهای دیگر باشند (مثلاً عوارض جنسی ناشی از مصرف SSRI با استفاده از بوپروپیون) مؤثر باشد.

کتامین IV: کتامین داخل وریدی نه تنها افکار خودکشی را کاهش می دهد، بلکه برخی علائم افسردگی را سریعتر از SSRI ها بهبود می بخشد.

اسپری اسکتامین بینی: اسکتامین معمولاً در ترکیب با (اما نه جایگزین) یک داروی ضد افسردگی استفاده می شود. شبیه به کتامین IV، اسکتامین با بهبود سریع علائم، به ویژه خودکشی همراه می باشد.

آنتی‌سایکوتیک‌های نسل دوم: برخی شواهد نشان می‌دهند که اولانزاپین آنتی‌سایکوتیک، هنگامی که با فلوکستین SSRI ترکیب می‌شود، ممکن است یکی دیگر از درمان‌های مؤثر برای افسردگی دشوار باشد.

تحریک عصب واگ: تحریک عصب واگ یکی دیگر از درمان های موثر تحریک عصبی می باشد. این دارو توسط FDA برای مدیریت افسردگی در بیمارانی که حداقل به چهار آزمایش ضد افسردگی پاسخ نداده اند تأیید شده است.

روان درمانی: شواهد از استفاده از روان درمانی به عنوان یک فرایند کمکی  یعنی در ترکیب با داروهای ضد افسردگی پشتیبانی می کنند. روش هایی که اغلب مورد مطالعه قرار می گیرند عبارتند از روان درمانی بین فردی، درمان شناختی رفتاری (CBT) و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی.

نگرانی ها و خطرات

مشکلات بالقوه مرتبط با مداخلات برای افسردگی سخت درمان شامل موارد زیر می باشد:

هزینه بالا و عدم دسترسی: این مورد دربسیاری از مداخلات جدیدتر مانند تحریک عصب واگ صادق می باشد.

فعل و انفعالات دارویی: ترکیب داروهای ضد افسردگی (SSRI ، Tricyclics ، MAOIS) احتمال واکنش های جانبی دارویی مانند سندرم سروتونین را افزایش می دهد.

عوارض جانبی: به عنوان مثال ، داروها با عوارض جانبی قابل توجهی از جمله سندرم متابولیک (افزایش وزن شکم ، قند خون بالا ، کلسترول غیر طبیعی) و علائم اکستراپیرامید (اسپاسم عضلات ، لرزش ، استحکام ، بی قراری) همراه می باشد.

پایان پیام/