به گزارش عدل البرز به نقل از tripwire، آدرس IP (پروتکل اینترنت) آدرس رایانه شما در اینترنت می باشد. همانطور که خانه شما دارای یک آدرس پستی است، یک آدرس IP منحصر به فرد به هر دستگاه در اینترنت اختصاص داده می شود که به عنوان یک شناسه برای سیستم شما عمل می کند و امکان برقراری ارتباط از طریق شبکه را فراهم می کند. پروتکل مجموعه قوانینی است که بر ساختار و عملکرد طرح آدرس دهی حاکم می باشد. همانطور که قوانینی برای تعامل با دیگران در یک محیط اجتماعی وجود دارد، آدرس IP هم به همین شکل اقدام می کند.

در دنیای امنیت سایبری، آدرس های IP نقش مهمی در شناسایی و پیشگیری از تهدیدات سایبری ایفا می کنند. هر بار که به اینترنت وصل می شویم، یک ردپای دیجیتالی از خود به جا می گذاریم که می توان آن را با آدرس IP ما ردیابی کرد. شناخت آدرس های IP می تواند از ما در برابر خطرات آنلاین محافظت کند.

انواع آدرس های IP

به طور عمده دو نسخه از آدرس دهی IP وجود دارد، IPv4 و IPv6.

Internet Protocol version 4 (IPv4) یک نسخه قدیمی‌تر از آدرس‌های IP است که از فرمت ۳۲ بیتی استفاده می‌کند و اجازه می‌دهد تا ۲۳۲ یا تقریباً ۴٫۳ بیلیون آدرس IP منحصر به فرد ایجاد شود. هر آدرس IPv4 از ۴ مجموعه تشکیل شده است که به صورت هشت‌بایت به وسیله نقطه جدا شده‌اند و شامل مقادیر دهدهی بین ۰ تا ۲۵۵ می باشند. به عنوان مثال، ۱٫۲٫۳٫۴ یا ۱۹۲٫۱۶۸٫۱٫۱ و تمام ترکیب‌هایی که تا ۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵٫۲۵۵ می‌توان ساخت.

با افزایش تعداد دستگاه های متصل به اینترنت، ۴٫۳ بیلیون آدرس IPv4 برای پشتیبانی از همه دستگاه ها کافی نبود. این امر منجر به توسعه IP نسخه ۶ (IPv6) شد. IPv6 از فرمت آدرس دهی ۱۲۸ بیتی استفاده می کند که به ۲۱۲۸ آدرس IP منحصر به فرد اجازه می دهد تا آدرس های IP کافی را برای آینده فراهم کند. برای اینکه درک بهتری از بزرگی ۲۱۲۸ داشته باشید، باید بدانید که یک عدد ۳۹ رقمی می باشد.

برخلاف آدرس های IPv4، آدرس های IPv6 با استفاده از سیستمی به نام نماد هگزادسیمال نمایش داده می شوند که از ۰ تا FF متغیر می باشد. هر یک از ۸ بخش که یک آدرس IPv6 را تشکیل می دهند با یک دو نقطه از هم جدا می شوند. نمونه ای از آدرس IPv6 به این صورت است:

۱۲۳۴: FFFF: db8F:3456:7815:6666:7777:8888

آدرس های IP بیشتر به دو دسته استاتیک یا پویا طبقه بندی می شوند.

آدرس های IP استاتیک

آدرس های IP استاتیک نیز به عنوان آدرس های IP اختصاصی شناخته می شوند. اینها آدرس های IP ثابتی هستند که توسط ارائه دهندگان خدمات اینترنتی (ISP) ارائه می شوند. معمولاً هزینه‌ای جداگانه برای این آدرس‌ها به اضافه هزینه استاندارد خدمات اینترنت دریافت می‌شود. آدرس‌های IP استاتیک عمدتاً برای مشاغلی استفاده می‌شود که سرورهایی را اداره می‌کنند که نیاز به حضور دائمی در اینترنت دارند، مانند سرورهای وب.

آدرس های IP پویا

آدرس های IP پویا توسط یک ISP به کاربران نهایی اختصاص داده می شود و بخشی از یک طرح معمولی اینترنت خانگی می باشد. آدرس های IP پویا می توانند در طول زمان تغییر کنند. این امر بر عملکرد شبکه خانگی شما تأثیری نمی‌گذارد، زیرا این دستگاه‌ها درون بخشی قرار دارند که اینترنت شما به ارائه‌دهنده خدمات شما متصل می‌شود و نه هر دستگاه فردی در خانه‌تان. در واقع، دستگاه های خانگی شما در دسته ای قرار می گیرند که به عنوان آدرس دهی خصوصی شناخته می شود. به نحوه تامین برق خانه تان فکر کنید. کنتور برق توسط ارائه‌دهنده برق مدیریت می‌شود، اما ارائه‌دهنده هیچ کنترلی روی استفاده از لامپ LED یا لامپ‌های قدیمی‌ و حرارتی ندارد.

آدرس IP اختصاص داده شده به روتر خانگی شما به عنوان آدرس IP عمومی شناخته می شود. این آدرس، آدرس اینترنتی منحصر به فرد ما می باشد که توسط ISP شما مدیریت می شود. با این حال، آدرس‌های IP خصوصی به دستگاه‌های متصل به شبکه توسط روتر اختصاص داده می‌شوند و در اینترنت قابل مشاهده نیستند. همه دستگاه‌های خانه شما یک آدرس خصوصی دارند که در داخل محیط شما باقی می‌ماند.

ردیابی IP

ردیابی IP ، فرآیند نظارت و تجزیه و تحلیل آدرس های IP برای شناسایی تهدیدات امنیتی بالقوه یا ردیابی منبع فعالیت های مخرب می باشد. چندین ابزار و تکنیک وجود دارد که می توان برای ردیابی IP از آنها استفاده کرد، از جمله:

پایگاه‌ داده های مکان‌یابی جغرافیایی: این پایگاه‌های اطلاعاتی آدرس‌های IP را در مکان‌های فیزیکی ترسیم می‌کنند و به تحلیلگران اجازه می‌دهند تا منطقه عمومی را که یک آدرس IP در آن قرار دارد، شناسایی کنند.

شنود اطلاعات در شبکه های کامپیوتری: این فرایند شامل جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل بسته‌های داده‌ای می باشد که بین دستگاه‌های موجود در شبکه ارسال می‌شود تا ویژگی‌های مختلف بسته، از جمله منبع و مقصد ترافیک را شناسایی کند.

جستجوی معکوس DNS: این فرایند شامل جستجوی نام دامنه مرتبط با یک آدرس IP می باشد.

آدرس های IP را می توان برای ردیابی موقعیت یک دستگاه یا یک کاربر استفاده کرد. با استفاده از تکنیک های موقعیت جغرافیایی، می توان موقعیت فیزیکی یک دستگاه را بر اساس آدرس IP آن تعیین کرد. این امر می تواند برای اهداف مختلفی مانند تبلیغات هدفمند یا کشف کلاهبرداری مفید باشد.

ردیابی IP نگرانی‌هایی هم در مورد حفظ حریم خصوصی ایجاد کرده است، زیرا می‌توان از آن برای ردیابی حرکات و فعالیت‌های افراد بدون رضایت آنها استفاده کرد. در برخی موارد، عوامل مخرب ممکن است از ردیابی IP برای انجام حملات سایبری یا سرقت هویت استفاده کنند.

برای محافظت در برابر این تهدیدات، مهم است که اقداماتی را برای محافظت از فعالیت های آنلاین خود انجام دهید. این موارد شامل استفاده از یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) برای مخفی کردن آدرس IP و محافظت از هویت آنلاین تان و همچنین اجرای اقدامات امنیتی سایبری قوی، مانند نرم افزار ضد بدافزار خوب می شود.

بعلاوه، بیشتر آسیب‌های شبکه‌های خانگی معمولاً بخاطر اجازه دادن به نرم‌افزار مخرب، یا با کلیک کردن بر روی یک پیوند مخرب یا بازدید از یک وب‌سایت آلوده اتفاق می افتد. بدافزار این پتانسیل را دارد که از داخل شبکه شما با مهاجم ارتباط برقرار کند. این امر بر لزوم رعایت بهداشت امنیت سایبری خوب و استفاده از نرم افزار ضد بدافزار قابل اعتماد تأکید می کند.

موضوع آدرس دهی IP بسیار پیچیده می باشد

موضوع آدرس دهی IP فوق العاده پیچیده می باشد. کتاب های درسی کاملی در مورد این موضوع نوشته شده است.

آدرس‌های IP نقش مهمی در عملکرد اینترنت دارند و بخش مهمی از امنیت سایبری هستند. با درک حتی ابتدایی ترین اطلاعات در مورد نحوه عملکرد آنها و خطرات احتمالی آنها، می توانیم بهتر از خود و فعالیت های آنلاین خود محافظت کنیم.

انتهای پیام