به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از flaglerlive،دروغ پراکنی تولید محتوای گمراه کننده عمدی می باشد که برای اهداف خودخواهانه یا مخرب منتشر می شود. برخلاف اطلاعات نادرست که ممکن است ناخواسته یا با نیت خیر به اشتراک گذاشته شود، هدف از دروغ پراکنی دامن زدن به بی‌اعتمادی، بی‌ثبات کردن نهادها، بی‌اعتبار کردن نیت خوب، بدنام کردن مخالفان و غیر معتبر کردن منابع دانشی مانند علم و رسانه ها می باشد.

در محیط آنلاین، فعالیت‌های جنگ اطلاعاتی یا تأثیرگذاری اطلاعاتی به طور گسترده انجام می‌شود، و هرکسی که در این فضا حضور دارد، با اراده یا بدون اراده، در این فرآیند شرکت می کند.

بسیاری از دولت ها درگیر کمپین های دروغ پراکنی هستند. به عنوان مثال،گفته می شود دولت روسیه از تصاویر افراد مشهور برای جلب توجه به تبلیغات ضد اوکراین استفاده کرده است. متا، شرکت مادر فیس بوک و اینستاگرام، در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۳ هشدار داد که چین فعالیت های اطلاعات نادرست خود را افزایش داده است.

دروغ پراکنی مسئله جدیدی نیست و جنگ اطلاعاتی توسط بسیاری از کشورها از جمله ایالات متحده انجام شده است، اما اینترنت به کمپین های دروغ پراکنی دسترسی بی سابقه ای ارائه می دهد. دولت های خارجی، اراذل اینترنتی، افراطی های داخلی و بین المللی، سودجویان فرصت طلب و حتی آژانس های اطلاعات غلط پولی از اینترنت برای انتشار محتوای مشکوک سوء استفاده می کنند. دوره‌های ناآرامی‌های داخلی در کشورها، بلایای طبیعی، بحران‌های بهداشتی و جنگ‌ها باعث ایجاد اضطراب و جستجوی اطلاعات می‌شود که عوامل دروغ پراکنی از آن سوء استفاده می‌کنند.

مطمئناً همه باید نسبت به علائم هشدار دهنده اطلاعات نادرست و گفتار خطرناک آگاهی داشته باشند، اما تاکتیک های دیگری هم وجود دارد که عوامل دروغ پراکنی از آنها استفاده می کنند.

فقط یک شوخی ست…

اصطلاح “Hahaganda” تاکتیکی است که در آن عوامل دروغ پراکنی از الگوهای رفتاری، کمدی‌های سیاسی که تحت کنترل دولت ها هستند، یا سخنرانی‌ها استفاده می‌کنند تا موضوعات جدی را کمرنگ جلوه دهند. این تاکتیک به منظور حمله به دیگران، کاهش اهمیت خشونت یا زورگویی، و غیرانسانی‌سازی افراد یا جماعت‌ها استفاده می‌شود.

این رویکرد براحتی قابل دفاع می باشد: در صورت چالش، عوامل دروغ پراکنی می‌توانند بگویند: «نمی‌توانیم شوخی کنیم؟»

به همه گفتن…

شایعه سازی تاکتیکی است که در آن ماموران دروغ پراکنی مدعی هستند که به اسراری که به طور هدفمند پنهان می شوند، دسترسی انحصاری دارند. آنها مدعی هستند که دیگران مایل به اشتراک گذاری این حقیقت ادعایی نیستند. برای مثال، “رسانه ها این مسئله را گزارش نمی کنند” یا “دولت نمی خواهد شما از این مسئله مطلع شوید” …

این عوامل اصرار ندارند که اطلاعات مخفی بماند، و برای به اشتراک گذاشتن این اطلاعات تشویق می کنند.

چگونه یک نویسنده یا سخنران می‌تواند از چنین اطلاعات “مخفی” باخبر باشد و انگیزه اش از به اشتراک گذاشتن این اطلاعات چیست؟

مردم می گویند…

اغلب دروغ پراکنی هیچ مدرک واقعی ندارد، بنابراین در عوض، عوامل دروغ پراکنی افرادی را پیدا می‌کنند یا افرادی را تشکیل می‌دهند تا از ادعاهای آنها حمایت کنند. این جعل هویت می تواند اشکال مختلفی داشته باشد. عوامل دروغ پراکنی از حکایات به عنوان مدرک استفاده می کنند، به ویژه داستان های دلسوزانه از سوی گروه های آسیب پذیر مانند زنان یا کودکان.

آنها ممکن است دیدگاه های «شهروندان نگران» را منتشر کنند.

اگر مردم عادی کفایت نکنند، ممکن است از کارشناسان جعلی استفاده شود. برخی از این کارشناسان ساختگی هستند، و شما باید مراقب رفتار «کاربر غیراصیل» باشید.

یک متخصص تقلبی کسی است که تخصص واقعی در زمینه مربوطه را ندارد.

شبه متخصص کسی است که ادعای تخصصی مرتبط دارد اما آموزش واقعی ندارد.

یک کارشناس غیر قابل اعتماد فردی ست که اصولاً به عنوان یک فرد دارای تخصص در یک حوزه خاص شناخته شده است، اما اکنون برخی از دانش یا تخصص خود را به منافع مالی فروخته و اظهاراتی مطابق با سود و منافعش ارائه می‌کند. این افراد اغلب حمایت‌هایی از ادعاهای مشکوک دیگران دارند؛ به عنوان مثال، ادعاهایی که ممکن است به سلامت مردم آسیب برساند، مانند ادعاهایی که مصرف سیگار را با ابتلا به سرطان مرتبط نمی‌دانند.

پایان پیام/