به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از  BBC، هر بینی دارای حدود ۴۰۰ حس بویایی می باشد که قادر به تشخیص حدود یک میلیارد بو مختلف می باشد.

به لطف پیشرفت‌های اخیر در هوش مصنوعی (AI)، جدیدترین بینی های الکترونیکی یعنی حسگرهایی با فناوری پیشرفته که می‌توانند بوهای خاص را شناسایی و گزارش کنند، به سرعت سطح سرعت و دقت خود را بهبود می‌بخشند.

طرفداران این حسگرها معتقدند که آنها می توانند ایمنی مواد غذایی را متحول کنند.

انواع رایج باکتری های بالقوه کشنده مواد غذایی سالمونلا و ایکولای هستند. هر دوی اینها «الگوی الکترونیکی» خود را دارند. آنها دارای سیگنال الکتریکی مختص به خودشان هستند. این دستگاه قادر به تشخیص الگوهای الکتریکی مختلف باکتری‌هاست که این اطلاعات می‌تواند در شناسایی و پیشگیری از خطرات مرتبط با میکروب‌های ممکن در غذاها مؤثر باشد.

بینی های الکترونیکی ساخته شده توسط شرکت اسرائیلی به همین نام حاوی الکترودهایی هستند که با نانوذرات کربن پوشانده شده اند. آنها بو یا ترکیبات آلی فرار (VOC) منتشر شده توسط باکتری ها را تشخیص می دهند.

دستگاه‌های بویایی الکترونیکی ساخته شده توسط شرکت اسرائیلی بنام Sensifi، دارای الکترودهایی می باشند که با نانوذرات کربن پوشانده شده‌اند. این الکترودها بو یا ترکیبات آلی فرار (VOC) که توسط باکتری‌ها منتشر می‌شود را تشخیص می‌دهند.

گونه های مختلف باکتری اثر انگشت VOC متفاوتی تولید می کنند که به نوبه خود سیگنال الکتریکی متفاوتی را در دستگاه Sensifi ایجاد می کند. سپس توسط یک سیستم نرم‌افزاری هوش مصنوعی ثبت می‌شود، که آن را با پایگاه‌داده‌ای که همیشه در حال رشد است بررسی می‌کند و به کاربر اطلاع می‌دهد.

معمولاً باکتری‌های مختلف، الگوهای مختلفی از ترکیبات آلی فرار یا VOC تولید می‌کنند. این VOC به عنوان یک “اثر انگشت” یا “اثر انگشت بویایی” مشخصه هر نوع باکتری می باشد. هر نوع باکتری باعث ایجاد یک الگوی خاص از این ترکیبات می‌شود. در دستگاه Sensifi که یک نوع دستگاه بویایی الکترونیکی می باشد، این الگوها به سیگنال الکتریکی خاصی تبدیل می‌شوند. به عبارت دیگر، هر نوع باکتری باعث تولید یک الگوی الکتریکی منحصر به فرد در دستگاه می‌شود که این الگو به تشخیص و شناسایی نوع باکتری کمک می‌کند.Top of Form

Sensifi که در اوایل سال جاری راه اندازی شده، امیدوار است که بتواند مبارزه با عفونت را در صنایع غذایی متحول کند. در بیشتر موارد تولیدکنندگان مواد غذایی در حال حاضر باید نمونه ها را برای آزمایش به آزمایشگاه بفرستند و سپس چند روز منتظر بمانند تا نتایج به دست آید.

بینی های الکترونیکی Sensifi را می توان در محل توسط خود شرکت های مواد غذایی استفاده کرد و گفته می شود که نتایج در کمتر از یک ساعت مشخص می شود. این شرکت قیمتی برای دستگاه های خود اعلام نکرده، اما “کم هزینه” خواهند بود. در عوض، این شرکت قصد دارد بیشتر پول خود را از طریق هزینه های اشتراک به دست آورد.

روش های آزمایش در صنایع غذایی برای ۴۰ تا ۵۰ سال یکسان بوده و تا به حال هوش مصنوعی وارد بخش آزمایشی این بازار نشده بوده است.

مسمومیت غذایی همچنان یک مشکل جدی در سراسر جهان می باشد. در ایالات متحده، ۴۸ میلیون نفر یا از هر شش نفر یک نفر هر ساله به دلیل بیماری های ناشی از غذا بیمار می شوند. از این تعداد ۱۲۸۰۰۰ نفر در بیمارستان بستری هستند و ۳۰۰۰ نفر جان خود را از دست می دهند.

در بریتانیا، سالانه ۲٫۴ میلیون مورد مسمومیت غذایی و ۱۸۰ مرگ و میر وجود دارد.

مردم معتقدند که گوشت، مرغ و ماهی مقصر اصلی هستند. اما اگر به بررسی بزرگترین قاتل در صنایع غذایی ایالات متحده در پنج تا ۱۰ سال گذشته بپردازیم، به کاهوی رومی می رسیم.

در واقع،  هر چقدر بازار مواد غذایی بیشتر صنعتی شود، بیشتر در معرض عوامل بیماری زا قرار می گیرد.

در شرکت آلمانی NTT Data Business Solutions برای آموزش هوش مصنوعی که دستگاه بویایی الکترونیکی (e-nose) را تغذیه می‌کند، از روش جالبی با کمک قهوه استفاده شده است.

در یک آزمایش، تکنسین ها سه روز را صرف گذاشتن پودر قهوه فوری در کنار حسگرهای هوش مصنوعی کردند. سپس هوش مصنوعی باید یکی از سه گزینه را شناسایی می کرد – قهوه خوب، قهوه بد (قهوه ای که با سرکه آغشته شده بود) و پودری که اصلاً قهوه نبود.

حسگرهای NTT روی مدل پلاستیکی پرینت سه بعدی بینی انسان نصب شده اند. این شرکت هوش مصنوعی خود را با قهوه و سایر مواد غذایی آموزش می دهد تا بتواند متوجه شود که وقتی تازه و در شرایط خوبی هستند، چه بویی دارند.

بینی الکترونیکی NTT نه تنها برای استشمام هر گونه سرایت، بلکه برای تازه بودن یا نبودن یک ماده غذایی نیز قابل استفاده است. این وسیله به سوپرمارکت‌ها یا کافه‌ها کمک می‌کند تا بدانند  کدام محصول را در ابتدا بفروش برسانند زمانی که محصول ها دارای تاریخ انقضاء مناسبی نیستند.

دانستن ارزش مرجع یک بو به صنایع غذایی کمک می‌کند تا تولید، ذخیره‌سازی، برداشت و فرآیندهای خود را مطابق با آن تطبیق دهد.

برخی از کارشناسان هوش مصنوعی می گویند که در حالی که جدیدترین دماغ های الکترونیکی به خوبی کار می کنند، بعید است که تقاضای قابل توجهی را مشاهده کنند، زیرا شرکت های مواد غذایی احتمالاً به دلیل هزینه ها این اقدام را به تعویق خواهند انداخت.

اگر در مورد استقرار یک شبکه جهانی از حسگرهای کوچک، از چیدن تا ذخیره سازی، تا تحویل صحبت می کنید، باید در نظر داشته باشید که چگونه بر مدل کسب و کار تأثیر می گذارد.

اگر مجبور باشید آن فناوری را استقرار و حفظ کنید، آیا باز هم کسب و کاری وجود خواهد داشت؟ آیا مدیریت زنجیره تامین واقعاً آن را اجرا خواهد کرد؟ آیا حاشیه سود وجود خواهد داشت؟

دماغ‌های الکترونیکی برای هر تأسیساتی که در آن کار می‌کنند به تنظیم دقیق پیچیده‌ای نیاز دارند. این کار، یک کار فوق‌العاده دشوار در صنعتی می باشد که به دلیل استقبال از فناوری‌های جدید شناخته نشده است.

در نیوزیلند، یک شرکت به نام Scentian Bio اعلام کرده است که از حسگرهای بویایی خود به نام “بیوسنسورها”، آنتن‌های حشرات را کپی کرده است. این شرکت انتن‌های حشرات را کپی کرده، پروتئین‌های حشرات را تولید کرده و آن‌ها را در حسگرهای بویایی خود جای داده است.

بدنبال این بیوتکنولوژی، این حسگرها “هزاران برابر حساس تر از بینی سگ ها” می باشند.

در واقع، می توان از این فناوری مبتنی بر حسگر زیستی تقریباً در همه جا در کنترل کیفیت غذا و طعم، تشخیص عامل بیماری زا مواد غذایی، تشخیص سریع بیماری غیرتهاجمی، کشاورزی پایدار، و نظارت بر محیط زیست و سلامت استفاده کرد..

پایان پیام/