رابطه بین فقر و جرم و جنایت پیچیده و چندوجهی می باشد. درک این ارتباط می تواند به ایجاد استراتژی های موثرتری برای کاهش جرم و جنایت، بهبود ایمنی جامعه و حمایت از افرادی که در فقر زندگی می کنند، کمک کند.

ارتباط فقر و جنایت

به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از  newsgram ، تحقیقات به طور مداوم نشان می دهد که مناطق با نرخ فقر بالاتر نیز نرخ جرم و جنایت بالاتری دارند. این مسئله تعجب آور نیست چون ناامیدی مالی می تواند به رفتار مجرمانه به دلیل محدودیت ابزارهای قانونی کسب درآمد منجر شود. ولی، مهم است که بدانیم همه افرادی که در فقر زندگی می‌کنند، در فعالیت‌های مجرمانه شرکت نمی‌کنند و عوامل زیادی در رابطه فقر و جرم نقش دارند.

فرصت های تحصیلی و اشتغال محدود

فقر اغلب دسترسی به آموزش با کیفیت را محدود می کند که این امر می تواند افراد را از کسب مهارت ها و صلاحیت های لازم برای اشتغال پایدار باز دارد. در مواجهه با فرصت های شغلی محدود، برخی از افراد ممکن است به فعالیت های مجرمانه به عنوان وسیله ای برای حمایت مالی خود متوسل شوند. علاوه بر این، نرخ بالای فقر می تواند منجر به بدتر شدن وضعیت اقتصادهای محلی و تعطیلی مشاغل گردد.

بی ثباتی خانواده

نرخ بالای فقر می‌تواند منجر به بی‌ثباتی خانواده شود و در نتیجه خانواده‌های تک والدی بیشتر می شود یا اتکا به سایر اعضای خانواده برای حمایت افزایش می یابد. در برخی موارد، این بی‌ثباتی می‌تواند عاملی مؤثر در رفتار مجرمانه باشد، به‌ویژه اگر یکی از اعضای خانواده الگوی منفی باشد. فراهم کردن منابع و حمایت از خانواده های فقیر، مانند کمک به مراقبت از کودک و مشاوره خانواده، می تواند به ایجاد یک محیط با ثبات تر و کاهش احتمال رفتار مجرمانه کمک کند.

محرومیت اجتماعی

زندگی در فقر می تواند منجر به احساس طرد اجتماعی و حاشیه نشینی گردد که همین مسئله می تواند به رفتار مجرمانه کمک کند. طرد اجتماعی می تواند منجر به احساس ناامیدی و از خود بیگانگی شود و به نارضایتی نسبت به جامعه و نهادها دامن بزند. این احساسات منفی ممکن است برخی از افراد را به انجام فعالیت های مجرمانه به عنوان وسیله ای برای ابراز نارضایتی شان یا جستجوی احساس تعلق به شبکه های اجتماعی جایگزین مانند باندها سوق دهد.

اثرات محله و همسایگی

شرایط همسایگی، مانند نرخ بالای فقر و وخامت فیزیکی، می تواند بر میزان جرم و جنایت تأثیر بگذارد. ساکنان محله های فقیرنشین ممکن است سطوح بالاتری از استرس و شبکه های حمایت اجتماعی کمتری را تجربه کنند که می تواند احتمال رفتار مجرمانه را افزایش دهد. علاوه بر این، منابع ناکافی برای ابتکارات اجتماعی و پیشگیری از جرم در این مناطق می تواند به شیوع بیشتر فعالیت های مجرمانه کمک کند.

عدم وجود فعالیت های ساختاریافته برای جوانان

جوانانی که در فقر زندگی می کنند، اغلب دسترسی محدودی به فعالیت های ساختاریافته مانند برنامه های بعد از مدرسه، ورزش و باشگاه ها دارند. فقدان روش های مثبت و سازنده برای گذراندن اوقات فراغت می‌تواند جوانان را در برابر درگیر شدن در فعالیت‌های مجرمانه آسیب‌پذیر کند. سرمایه‌گذاری در برنامه‌های جوانان در دسترس و مقرون به صرفه می‌تواند فرصت‌هایی را برای رشد شخصی، توسعه مهارت‌های اجتماعی و قرار گرفتن در معرض الگوهای مثبت فراهم کند، که همه این موارد می‌توانند به کاهش نرخ جرم کمک کنند.

سوء مصرف مواد و سلامت روان

افرادی که در فقر زندگی می کنند، ممکن است به دلیل افزایش عوامل استرس زا و دسترسی محدود به مراقبت های بهداشت روانی، میزان مصرف مواد و مسائل مربوط به سلامت روانی بالاتری را تجربه کنند. سوء مصرف مواد و مشکلات سلامت روانی درمان نشده می تواند به رفتار مجرمانه کمک کرده و چرخه فقر را تشدید نماید.

نابرابری های مراقبت های بهداشتی

افرادی که در جوامع فقیر زندگی می کنند، اغلب با نابرابری های قابل توجهی در مراقبت های بهداشتی از دسترسی ناکافی به مراقبت های بهداشتی تا مراقبت های پزشکی با کیفیت پایین، روبرو هستند. زندگی در فقر می تواند منجر به نرخ بالاتر بیماری های مزمن شود که می تواند به افزایش استرس و بار مالی کمک کند. با پرداختن به نابرابری های مراقبت های بهداشتی و ترویج مراقبت های قابل دسترس و با کیفیت برای همه افراد، جوامع می توانند به حمایت از رفاه و ثبات کلی افرادی که در فقر زندگی می کنند و کاهش عواملی که در میزان جرم و جنایت موثر هستند، کمک کنند.

راه حل های موثری برای رفع ارتباط بین فقر و جرم

راهبردها و مداخلات متعددی وجود دارد که ممکن است به رفع ارتباط بین فقر و جرم کمک کند، از جمله:

بهبود فرصت های آموزشی:

 تضمین دسترسی به آموزش با کیفیت برای همه دانش آموزان می تواند احتمال دستیابی به اشتغال پایدار و امنیت مالی را افزایش دهد. این مورد ممکن است شامل سرمایه‌گذاری در برنامه‌های دوران کودکی، ارائه حمایت بیشتر به مدارسی که منابع کافی ندارند، و تضمین دسترسی برابر به منابع فوق برنامه باشد.

گسترش فرصت های شغلی و اقتصادی:

تقویت اقتصادهای محلی و ارائه برنامه های آموزشی شغلی ممکن است به فراهم کردن مسیرهای اشتغال پایدار برای افرادی که در فقر زندگی می کنند، کمک کند. تشویق مشاغل برای استخدام از مناطق با فقر بالا و ترویج کارآفرینی در این جوامع نیز می تواند فرصت های شغلی ایجاد نماید.

پرداختن به نابرابری و طرد اجتماعی:

ابتکارات با هدف کاهش نابرابری درآمد، ارتقای انسجام اجتماعی و اطمینان از دسترسی به خدمات ضروری می تواند به کاهش عوامل در رفتار مجرمانه افرادی که در فقر زندگی می کنند، کمک کند. این مورد ممکن است شامل حمایت از سیاست هایی باشد که به نابرابری سیستماتیک و ترویج برنامه های توسعه جامعه می پردازد.

افزایش پیشگیری از جرم مبتنی بر جامعه:

سرمایه‌گذاری در طرح‌های پیشگیری از جرم هدفمند، مانند برنامه‌های پلیس مبتنی بر جامعه و برنامه‌های نظارت محله، می‌تواند به ایجاد جوامع ایمن‌تر کمک کند. علاوه بر این، افزایش دسترسی به مراقبت‌های بهداشت روان و درمان سوء مصرف مواد برای افرادی که در فقر زندگی می‌کنند می‌تواند به کاهش نرخ جرم کمک نماید.

سخن نهایی

درک رابطه پیچیده بین فقر و جرم برای ایجاد جوامع ایمن تر و حمایت از افرادی که در فقر زندگی می کنند ضروری می باشد. با این که هیچ راه حل یکسانی برای همه وجود ندارد اما پرداختن به عوامل کلیدی مانند آموزش، اشتغال، طرد اجتماعی و شرایط محله می تواند به شکستن چرخه فقر-جرم و تقویت جامعه عادلانه تر کمک کند.

پایان پیام/