به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از .crast.net، در ۱۰ سال آینده، هوش مصنوعی به عنوان بخشی از زندگی روزمره، همانقدر که اینترنت امروزی نسبت به اینترنت اولیه تکامل یافته، نسبت به هوش مصنوعی امروزی تکامل خواهد یافت.

هوش مصنوعی عمومی (AGI) یکی از اهداف اصلی توسعه هوش مصنوعی می باشد. AGI  به هوش مصنوعی اشاره دارد که می‌تواند در زمینه‌های مختلف یاد بگیرد و فعالیت‌های گوناگون را انجام دهد، بدون اینکه نیاز به دستورالعمل‌های خاص برای هر فعالیت داشته باشد.. در مقایسه با اکثر هوش مصنوعی‌های محدود که به طور خاص برای یک وظیفه یا حوزه خاص طراحی شده‌اند، AGI قابلیت یادگیری و انجام مسایل گوناگون را دارد.

به نظر می رسد مدل های پایه چند وجهی امروزی – مانند GPT-4 – با کاربردهای گسترده تر خود به قابلیت های AGI نزدیک می شوند. اما تا سال ۲۰۳۴، ممکن است به آنچه اکنون AGI “واقعی” می دانیم برسیم. این بدان معنا نیست که ما ربات‌ها یا رایانه‌های هوشیار را همانطور که در داستان‌های علمی تخیلی دیده‌ایم ایجاد می‌کنیم، بلکه سیستم‌های هوش مصنوعی فعلی را برای کار هوشمندانه‌تر و مستقل‌تر در کارهای روزمره تقویت می‌کنیم.

در واقع هوش مصنوعی در کمک به ما در محل کار و خانه کارآمدتر خواهد بود و می تواند وظایف را به روشی که ممکن است هرگز در نظر نگرفته‌ایم درک کرده و انجام دهد.

با این حال، دستیابی به AGI نگرانی های اخلاقی را هم افزایش می دهد. البته به این معنا نیست که هوش مصنوعی از هوش انسانی پیشی می گیرد اما ما هنوز باید اقداماتی را انجام دهیم تا اطمینان حاصل کنیم که هر کاری که انجام می دهد به نفع ماست. . و برای مواقعی که ایده‌های خودش درباره معنای آن ممکن است با ایده‌های ما متفاوت باشد، تدابیر امنیتی وجود خواهد داشت.

هوش مصنوعی کوانتومی

تا سال ۲۰۳۴، احتمال دارد که ادغام محاسبات کوانتومی و هوش مصنوعی، عصر جدیدی از ابر محاسبات و اکتشافات علمی را آغاز کند.

محاسبات کوانتومی این پتانسیل را دارد که برخی از محاسبات مورد استفاده در الگوریتم‌های هوش مصنوعی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد، به عنوان مثال، حل سریع مسائل بهینه‌سازی که با استفاده از رایانه‌های کلاسیک زمان بیشتری می‌برد.

ظرف ۱۰ سال، دسترسی به فناوری محاسبات کوانتومی به طور چشمگیری افزایش خواهد یافت، یعنی اکتشافات و کارایی های بیشتری احتمالاً رخ خواهد داد.

ظهور محاسبات کوانتومی احتمالاً چالش‌های مهمی را برای جامعه ایجاد می‌کند و تا سال ۲۰۲۴، این موارد ممکن است موضوعات داغ باشند. به طور خاص، نگرانی هایی در مورد اینکه کامپیوترهای فوق قدرتمند و تقویت شده با هوش مصنوعی چه معنایی برای امنیت و رمزگذاری دارند وجود دارد. برخی پیش‌بینی می‌کنند که قدرت عظیم آنها به این معنی است که توانایی ما برای خصوصی نگه داشتن اطلاعات می‌تواند به طور موثری نادیده گرفته شود.

ابر انسان با هوش مصنوعی

هوش مصنوعی به کار گرفته شده در فناوری رابط عصبی که در حال حاضر روی انسان آزمایش شده است، می تواند از نظر تئوری، توانایی های شناختی ما را افزایش دهد، به ما کمک کند یاد بگیریم، اطلاعات را به خاطر بیاوریم، و حتی می تواند تصمیم گیری را بهبود ببخشد.

پیشرفت‌ها در پروتزهای تقویت‌شده با هوش مصنوعی می‌تواند اندام‌های مکانیکی یا اسکلت‌های بیرونی را به ما بدهد و به ما این امکان را می‌دهد که بسیار قوی‌تر و از نظر فیزیکی توانمندتر از امروز باشیم. دوربین‌ها و ایمپلنت‌های نوری می‌توانند بینایی ما را بهبود بخشند و کاهش بینایی در سنین پیری را کاهش دهند. و ابزارهایی که به ما بینشی نسبت به رفتار و تعاملات انسان با انسان می دهد می تواند به افزایش همدلی و هوش هیجانی ما کمک کند و به ما امکان می دهد یکدیگر را بهتر درک کنیم.

یک چارچورب حفاظتی مهم این است که اطمینان حاصل شود که این موارد فقط به نفع طبقه نخبگان نیستند. در حال حاضر شکافی بین قشر مرفه و محروم جامعه به وجود آمده است. ایجاد راه هایی برای اطمینان از اینکه این فناوری تا حد امکان به نفع بسیاری از مردم می باشد، نه فقط کسانی که بیشترین پول را دارند یا در پیشرفته ترین کشورها زندگی می کنند، یک چالش کلیدی برای ۱۰ سال آینده خواهد بود.

در سال‌های اخیر پیشرفت‌های عمده‌ای در رباتیک صورت گرفته است که به لطف استفاده از هوش مصنوعی برای مشکلاتی مانند حفظ تعادل و نزدیک‌تر شدن به انسان می باشد.

بنابراین، تا سال ۲۰۳۴، ممکن است منطقی به نظر برسد که فکر کنیم همراهان مکانیکی در اطراف ما خواهند بود. ربات‌های مشارکتی (ربات‌های همکار) ممکن است از محیط‌های صنعتی که امروزه یافت می‌شوند خارج شده و به خانه‌ها، دفاتر، امکانات و فضاهای عمومی ما رفته باشند. ما برای کمک در کارهای خانه و همچنین همراهی و حمایت به آنها تکیه خواهیم کرد و اگر در پایان روی میز عمل قرار بگیریم زندگی خود را در دستان آنها خواهیم گذاشت.

ربات ها به راحتی از عهده انواع کارهای دستی، از تحویل گرفته تا تعمیر و ساخت جاده بر می آیند. و در بخش‌هایی از جهان که جمعیت رو به رشدی وجود دارد، آنها نقشی حیاتی در مراقبت و محافظت از ما در خانه‌هایمان خواهند داشت. با فناوری زبان طبیعی ادغام شده، با ما صحبت می کنند، درباره ما یاد می گیرند و شخصیت خود را توسعه می دهند. این روند به ما امکان می دهد تا با آنها به روشی بسیار متفاوت از سایر فناوری ها تعامل کنیم.

در یک دهه آینده، ادغام آنها در جامعه ممکن است یکی از مهم ترین مسائل جامعه باشد. چقدر می توان به آنها استقلال داد؟ و آیا مرزهای اخلاقی وجود دارد که نباید از آنها عبور کنیم تا با موجودات هوشمند حتی آنهایی که خودمان ساخته‌ایم، به عنوان ماشین‌های کار و دارایی رفتار کنیم؟

هوش مصنوعی در دولت و اجرای قانون

تا سال ۲۰۳۴، هوش مصنوعی می تواند در زیرساخت های مورد استفاده برای مدیریت امور عمومی و سیستم های قضایی مستقر شود. آیا این بدان معناست که ما یک نخست وزیر هوش مصنوعی خواهیم داشت که رهبری بهتر از یک انسان را ارائه می دهد؟ خب، بسته به دیدگاه سیاسی تان، می توانید استدلال کنید که از این بدتر نمی شود. اما ممکن است تا ۱۰ سال آینده باید برای دولت مبتنی بر هوش مصنوعی آماده باشیم.

به نظر می رسد یکپارچگی بسیار عمیق تری از فناوری حکمرانی هوشمند در زمینه حکمرانی خواهیم داشت. این فرآیندها از مدیریت مسیرهای جمع آوری زباله تا صدور مجوزها، تصمیم گیری در مورد مسائل برنامه ریزی شهری و اطمینان از اینکه خدمات به شیوه ای ارزشمند و شخصی برای هر شهروند ارائه می شود، ساده تر می شوند.

افرادی که در قانون‌گذاری و سیاست‌گذاری دخیل هستند از هوش مصنوعی برای درک خواسته‌های مردم و تعیین اولویت‌های خود استفاده می‌کنند. به طور مشابه، پلیس به طور معمول از فناوری پیش بینی برای پیش بینی محل وقوع جرم و حتی افرادی که ممکن است مرتکب آن شوند، استفاده می کند. این قابلیت‌ها بخش مهمی از بحث در سال ۲۰۳۴ خواهد بود، زیرا ما خود را به طور فزاینده‌ای تحت نظارت دولت و فناوری اجرای قانون قرار می‌دهیم، و اجتناب از باقی گذاشتن ردپای دیجیتالی در هر کجا که حضور داشته باشید، سخت‌تر می‌شود.

پایان پیام/