به گزارش سرویس بین الملل پایگاه خبری عدل البرز به نقل از Techxplore، اکو شهرهای هوشمند، محیطهای شهری هوشمندی هستند که از راهحلهای پیشرفته هوش مصنوعی اشیا (AIoT) برای رسیدگی و کاهش چالشهای زیستمحیطی بهره میبرند.
ادغام فناوریهای AIoT به این شهرها اجازه میدهد تا از دادههای لحظه ای استفاده کنند، استفاده از منابع را بهینه کنند و رویکردهای نوآورانهای را برای حفاظت از محیط زیست و انعطافپذیری پیادهسازی کنند. به این ترتیب آنها به ایجاد اکوسیستمهای شهری پایدارتر و انعطافپذیرتر کمک میکنند و تعادلی بین پیشرفت فناوری و رفاه محیطی پیدا میکنند.
تأثیر تدریجی فناوریها و راهحلهای مبتنی بر داده در شهرهای هوشمند، از دهه ۲۰۱۰، پویایی شهرهای زیستمحیطی را تغییر داده است. بنابراین، انتظار میرود که این دوره با پیشرفت فناوریها و راهحلهای شهرهای هوشمند (مانند هوش مصنوعی، اینترنت اشیا و دادههای بزرگ) ادامه یابد و با فناوریها و استراتژیهای پایدار ادغام شود.
متعاقباً، رشد مداوم برنامههای هوش مصنوعی و AIoT به تکامل مداوم شهرهای هوشمند زیستمحیطی و در پیگیری تعهد شان برای دستیابی به پایداری زیستمحیطی کمک میکند.
در پاسخ به نیاز به راهحلهای مؤثر، انتظار میرود این فناوریها برنامههایی را ارائه دهند که نه تنها بر چالشهای فعلی غلبه کنند، بلکه مسیر را برای بهبودهای پایدار هموار کنند. هرچقدر راهحلهای بیشتری اجرا شود، احتمال پذیرش آنها بیشتر میشود و چرخهای از تأثیر مثبت بر تلاشهای پایداری زیستمحیطی ایجاد می شود.
از سوی دیگر، نیاز به انرژی بالایی در ارتباط با برنامه های کاربردی هوش مصنوعی و AIoT به ویژه هنگامی که به منابع انرژی تجدید ناپذیر تکیه می کنیم، وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. ساخت اکوسیستم های هوشمندتر مستلزم مصرف ضروری مقادیر قابل توجهی از منابع طبیعی برای توسعه، نصب و نگهداری اکوسیستم های هوش مصنوعی و AIoT می باشد. علاوه بر این، چرخه حیات اینترنت اشیا و هوش مصنوعی خود مقادیر قابل توجهی زباله الکترونیکی، مواد ناپایدار و آلودگی سمی را تولید می کند.
کارشناسان مدعی هستند که تضمین رشد پایدار هوش مصنوعی، اینترنت اشیا، فناوریهای کلان داده، محاسبات سبز و طراحی سازگار با محیط زیست برای رفع اختلافات بالقوه بین آرمانهای زیستمحیطی اکو شهرهای هوشمند و فرصتهای ارائهشده توسط فناوریهای هوش مصنوعی و هوش مصنوعی اشیا ضروری می باشد.
کارشناسان در این مطالعه چالش های حیاتی مرتبط با هزینه های زیست محیطی، نگرانی های مربوط به حفظ حریم خصوصی در مورد جمع آوری و استفاده از داده ها، خطرات امنیت سایبری در سیستم های به هم پیوسته، اعتماد عمومی و پذیرش اجتماعی را شناسایی و ارزیابی کرده اند. آنها همچنین چالش هایی مانند تخصص و دانش فنی محدود و عدم وجود چارچوب های نظارتی برای اطمینان از استقرار مسئولانه هوش مصنوعی و هوش مصنوعی اشیا را برجسته کرده اند.
پایان پیام/
بیشتر بخوانید: شهرسازی هوش مصنوعی و شهرهای خودمختار





















